Arthur en Victor

Woensdagmiddag 17 oktober zijn wij voor de derde en vierde keer papa en mama geworden.
Arthur en Victor zijn gezond geboren.

Arthur

Victor

Helaas heeft de keizersnede een vervelende nasleep. De ruggeprik verliep moeizaam waardoor ik daar veel last in mijn rug en hoofd van heb en in de loop van vrijdag ontwikkelde er zich een longontsteking waardoor ik langer in het ziekenhuis moest blijven dan ik graag zou willen.

Op het moment ben ik fysiek nog niet in orde waardoor werken op de computer nog zeer beperkt gaat. Ook de emoties lopen bij mij erg hoog op door de hormonen en de tijd van het jaar. 21 Oktober was het precies een jaar geleden dat we erg slecht nieuws over Marnix kregen. In hetzelfde ziekenhuis waar ik de afgelopen dagen verbleef.

Ik hoop heel erg dat ik in de aankomende dagen dusdanig opknap dat ik weer verder kan met het blog.

Update

De bevalling heeft een wat onvoorziene nasleep. Hopelijk lukt het om het blog binnen enkele dagen weer te hervatten op gebruikelijke wijze. Tot die tijd zal de informatievoorziening beperkt zijn. Wij vragen jullie begrip hiervoor.

Dinsdag 16 oktober 2012

Vandaag gaan we voor een stukje voorlichting naar het ziekenhuis. Ik heb er helemaal geen zin in maar het blijkt wel nuttig. Niet dat het mijn zenuwen wegneemt maar ik weet wel wat we morgen mogen verwachten. Er wordt goed met ons meegedacht in het ziekenhuis. Iedereen die we treffen is op de hoogte van onze situatie. Ik wordt zelfs 's morgens gebeld met de mededeling wie van de kinderartsen morgen bij de ingreep aanwezig zal zijn en de vraag of wij die arts belastend vinden of juist niet. Het gaat om een arts die ook nauw betrokken was met de behandeling van Marnix. Ik vind het buitengewoon attent dat hier aan gedacht wordt. De arts die erbij zal zijn is er zeker een die onze voorkeur heeft.
Bij de voorlichting wordt al aangegeven dat wij hoogstwaarschijnlijk een kamer alleen zullen krijgen.  Ik heb geen behoefte aan andere kraamvrouwen en het verhaal van Marnix wordt door ons en het bezoek niet geschuwd en daar kunnen anderen ook van streek van raken. Zeker als je net een kindje hebt gekregen.

Olav is al uit logeren. Ook hij heeft er zin in om kennis te maken met zijn broertjes. Maar logeren vindt hij ook geweldig. Hij zal morgen als eerste gebeld worden. Hij is namelijk heel erg nieuwsgierig naar de namen van de baby's.

De hele dag staat de telefoon roodgloeiend en is er veel aanloop. Ook in dit proces is de steun overweldigend.

We eten gezamenlijk met mijn zus en mijn nichtje. Het is gezellig.

Vooralsnog is dit even het laatste blog. Er is in het ziekenhuis geen wifi. Zodra ik weer in de gelegenheid ben ga ik verder met het blog.
We zullen zo snel als mogelijk foto's van de tweeling en details publiceren.

Maandag 15 oktober 2012

Vandaag een rustige dag. Ik kom pas om half tien uit bed.
Er worden nog wat dingetjes geregeld voor woensdag. Het belooft een bewogen dag te worden. Marnix is de hele dag op de voorgrond in mijn hoofd aanwezig. Er vloeien dan ook veel tranen. Het verdriet zit me hoog. Ik geef het de ruimte.

's Avonds komt er hartverwarmende visite. En dat dat komt uit een hoek waarvan je het niet verwacht verbaast me nog steeds. We vinden het vreselijk lief.

Nog 2 nachtjes slapen dan weten we hoe onze jongens eruit zien.

Zondag 14 oktober 2012

Vandaag wordt de verjaardag van mijn nichtje gevierd.
Het is heel vreemd om te vertrekken zonder Marnix. Hij was altijd graag bij mijn zus en haar gezin. Vooral Oom Ronald gooide hoge ogen bij Marnix.
En onderweg had hij altijd wel wat te vertellen. Vooral over het verkeer. Stoplichten, spoorwegovergangen en vrachtwagens werden gemeld. Het is nu erg stil op de achterbank. Olav meldt alleen de speciale auto's die hij ziet. Zoals het Dafje vol reclame dat bij de stoplichten van het dorp staan.

Het sociale gebeuren gaat me nog niet vanzelfsprekend af. Vandaag heb ik de angst dat het veel over Marnix zal gaan. Mijn hoofd staat er niet iedere dag naar om het er met andere mensen over te hebben. Inmiddels kan ik dat ook fatsoenlijk aangeven zonder in botheid te vervallen. Het blijkt niet nodig te zijn. Het is een gemoedelijk gebeuren en ik zit op mijn gemak te breien aan slofjes voor de tweeling en ondertussen wat te kletsen.
Zo blijkt mijn angst vooraf niet gegrond.

Zo probeer ik nu ook tegen de keizersnede van woensdag aan te kijken. Hoe druk ik me ook maak, ik heb er geen ervaring mee en zal proberen het blanco over me heen te laten komen. Mijn nieuwsgierigheid naar de jongens mag nu de overhand hebben. Ik kan bijna niet wachten ze vast te kunnen houden en te knuffelen. Woensdag zullen we eindelijk hun gezichtjes zien. Het is beter om me daarop te focussen en de angst te laten voor wat hij is.

De vermoeidheid neemt wel toe, de jongens groeien er nog lustig op los en dat voel ik goed. Ook daar geef ik me maar aan over. Er is weinig andere keus en hulp is er gelukkig genoeg.

Zaterdag 13 oktober 2012

Vandaag fietst Jur mee met een sponsortocht voor Team Marnix. Het is een fietstocht van het AMC naar de Brink in Hoevelaken. In totaal zijn er 12 deelnemers.

Olav en ik brengen Jur weg naar het startpunt. Het AMC. Het is een rotrit ernaartoe. Weer de weg naar het AMC in relatie tot Marnix.
Onderweg denk ik terug aan de eerste keer dat Marnix voor een verlof mee naar huis mocht. Vorig jaar, midden november.
Het was een vreemde autorit. Met alle waardevolle lading in de auto; onze kinderen. Marnix had kort voor het verlof zijn eerste epilepsie aanval gehad. De zon scheen uitbundig toen we in de auto zaten en het licht flikkerde door de bomen die hun blad aan het verliezen waren. Ik zat naast Marnix op de achterbank. Hij met een ziekenhuisdeken over hem heen en een muts op zijn hoofd. Hij vond het leuk, ik had alleen maar de zenuwen dat het flikkerende licht hem weer een epilepsie aanval zou bezorgen.
Dezelfde tijd van het jaar is aangebroken. En de herfst kan zó mooi zijn. Maar voor mij nu brengt het heel veel herinneringen boven. Geen fijne herinneringen.

Als we eenmaal op plek van bestemming zijn gaat het wat beter. Maar ik voel me niet op mijn gemak. Alles is te bekend. Overal zie ik ons lopen met Marnix in de buggy. Op weg naar behandeling, op weg terug van behandeling. Met een zwaar gemoed en met een lichter gemoed. We hebben alle stadia van emotie hier liggen. Zowel Jur als ik zijn heel erg blij dat Marnix niet in het AMC is overleden. Dan waren we zeker niet terug gegaan.

Als de fietsers vertrokken zijn ga ik met een vriendin naar mijn favoriete wolwinkel. Altijd een hartelijke ontvangst daar. Het zal waarschijnlijk voorlopig even de laatste keer zijn.

Rond vijf uur komt Jur terug thuis. Het was een inspirerende tocht. Ook al is het te laat, gevoelsmatig heeft Jur wel voor Marnix gefietst.

Vrijdag 12 oktober 2012

Vandaag is het een maand geleden dat Marnix overleed. Een maand alweer. Het voelt als gisteren. We missen hem zo vreselijk. Dat is vanzelfsprekend, maar omdat er bij het gemis een grote hoeveelheid pijn komt kijken voelt het niet vanzelfsprekend.

Er worden bloemen bezorgd en het doet mij heel veel goed om te weten, te zien en te voelen dat mensen uit onze omgeving zo meeleven.

Zoals te verwachten zitten de tranen hoog. Zeker als ik boven een trui en een broek van Marnix tegenkom. Jur en ik praten over wat we met dat soort dingen moeten doen. Al snel komen we tot de conclusie dat we er nu helemaal niks mee gaan doen. Het is nog te vers en er staat nog te veel te gebeuren om daar nu beslissingen over te nemen. Marnix' kleren gaan in Marnix' kast op zijn slaapkamer.
Omdat onze kat graag boven slaapt houden we de slaapkamerdeur dicht. Olav heeft zich deze gewoonte niet eigen gemaakt en zo merken we dat Olav geregeld even op Marnix' slaapkamer gaat kijken. Hij praat er niet veel over maar het houdt hem toch ook bezig. Op een manier die past bij Olav en die past bij zijn leeftijd.

Vandaag ligt er een enveloppe van het crematorium op de mat. Waarschijnlijk over het vrijgeven van de as. We hebben de enveloppe nog niet opengemaakt. Het vrijgeven van de as gaat volgende week gebeuren. Waarschijnlijk als ik nog in het ziekenhuis ben. Ik heb nog niet helder hoe dit aan te pakken want het liefst zou ik de as zelf ophalen maar dat is geen mogelijkheid. Ook wil ik de as zo snel mogelijk thuis hebben. Dan is het gezin weer compleet. Dit keer met de tweeling erbij. De uitvaartonderneemster heeft al aangegeven dat zij de as wel wil halen. Zij steunt ons nog steeds. Heel bijzonder.
Het zal allemaal wel op zijn pootjes terecht komen, maar ik moet wennen aan het idee dat een ander Marnix naar huis brengt.