Zaterdag 6 oktober 2012

Zelfs na een goede nachtrust heb ik vandaag een rotdag. Veel verdriet.
Vanaf woensdag voel ik me al aanhoudend verdrietig. Het lukt me even niet om mijn positieve houding te herstellen.
Ik laat het maar voor wat het is. Verdriet mag. Dus vandaag staak ik het verzet en geef me over aan de emotie. Morgen weer een nieuwe dag.

Vrijdag 5 oktober 2012

Een doorwaakte nacht wordt meestal gevolgd door een emotionele dag. Zo ook vandaag.

Keer op keer dwalen mijn gedachten af naar de maanden waarin Marnix ziek was. Het is zó vreselijk heftig geweest.
Beelden van een verdrietige Marnix. Overstuur in de behandelkamer omdat hij het aanprikken van de portacath zo vreselijk vond. Zweetdruppels op zijn hoofd en zijn handje stevig om de mijne geklemd. Paardje en zijn beker bij hem.
Het inbrengen van een nieuwe sonde, op het laatst zei hij uit zichzelf: moet goed slikken.
Dan ging het beter.
De frequentie waarmee er bloed afgenomen werd, tijdens de eerste opname sloeg de paniek toe als er een laborant de kamer binnenkwam.
Zijn trieste snoetje als hij uit narcose kwam. Het koude zweet dat hem uitbrak bij bepaalde chemokuren. Zijn voetjes met slecht gevoel waardoor hij alleen crocs aan wilde en toch struikelde over niks.
Het verwijderen van de grote pleister op zijn borst. Keer op keer. Hij vond het vreselijk. Toch heeft hij alles doorstaan en we hebben hem daar zo goed mogelijk in proberen te begeleiden. Hoe vreselijk hij het ook vond, hij bleef altijd keurig stil zitten en gaf alleen verbaal protest. Wat zijn we trots op hem.
Het mooie van Marnix was dat wanneer hij de behandelkamer uit was, hij vaak gewoon verder ging met waar hij mee bezig was.
Vandaag zijn het Marnix' verdriet en pijn die bij mij aan de oppervlakte van mijn gedachten drijven. Het had hem bespaard moeten blijven. Maar de noodzaak van de behandeling staat me ook helder voor de geest. Hadden we niet behandeld dan had hij ook een flink aantal mooie maanden gemist. En wij met hem. Want tussen alle behandelingen door hebben we wel genoten van elkaar. Spijt hebben we er niet van.

Ik realiseer me dat het nog maar een paar weken geleden is dat we samen in het grote bed sliepen. Wat hebben Marnix en ik daarvan genoten. En wat een gigantisch groot gat laat hij achter.

In de tuin staat zijn driewieler. Buurman Hans heeft de trapper er nog opnieuw aangezet. Marnix gaat nooit fietsen. De driewieler is een stille getuige van het leven dat geen doorgang mocht vinden.

Donderdag 4 oktober 2012

Het slapen blijft een hekel punt. Lekker liggen is er niet meer bij. Dus lig ik eigenlijk alleen maar te piekeren. En dan duren de nachten best lang.

's Morgens komt er een ex-overblijfcollega. Ook een creatief brein. Ik word verwend met een geweldig leuke muis en voor de baby's allemaal leuke spulletjes. Het is fijn bezoek.

We gaan vandaag weer op controle voor de baby's. Het blijft spannend.
Gelukkig gaat het met de baby's heel erg goed. Ze zijn weer enorm gegroeid. Er is ruim vruchtwater en de nier van baby B is stabiel gebleven. Er is niks wat er op wijst de de bevalling zich snel zal aandienen.
Volgende week gaan we weer op controle. Ik draag nog even dapper door. Het welzijn van de baby's staat voorop.

Als Jur 's avonds naar hockeytraining is kijk ik het programma "Over Mijn Lijk". Ik kan hier pas naar kijken sinds het overlijden van Marnix. Het ergste is ons al gebeurd en dat maakt het voor mij persoonlijk minder beladen en meer herkenbaar.
Het programma maakt heel veel indruk op mij. Zeker als er een uitvaart op Rusthof in beeld wordt gebracht. Dan schiet ik vol. Dat is dan weer te herkenbaar. Zeker het verdriet van de aanwezigen. Alsof ik er zelf weer zit.
Na dit programma ga ik maar naar bed. Benieuwd hoe ik zal slapen deze nacht.

Woensdag 3 oktober 2012

Vandaag is het 3 weken geleden dat Marnix overleed. De hele nacht spookt het al door mijn hoofd en dit gegeven is drukkend aanwezig als ik opsta. Het wordt een moeilijke dag. De klok speelt een grote rol.
Drie weken geleden zo laat was de situatie zus en zo. En dat blijft de hele dag zo.
Met mijn zus heb ik afgesproken dat ik bij haar langs ga vanmorgen. De autorit ernaar toe voelt als een enorme berg die ik moet beklimmen. Het is dan ook niet fijn. Mijn gedachten en aandacht horen bij het verkeer te zijn maar dwalen steeds af naar Marnix en deze dag drie weken geleden.
Ik kom veilig aan.
Tijdens de koffie stromen de tranen rijkelijk en ook al is het mijn zus, ik voel me ongemakkelijk om mijn verdriet te laten zien. Dat hoort bij mij en zal waarschijnlijk ook wel zo blijven.
We hebben het even fijn samen. Veel praten, huilen maar ook lachen. Ik blijf voor de lunch, de kinderen zijn thuis en het voelt goed.

Toch wil ik voor 16.25 thuis zijn. Het tijdstip van overlijden. De hele dag heb ik in mijn hoofd herbeleefd en het belangrijkste moment wil ik daar zijn waar mijn hart mijn kind los heeft moeten laten. Thuis.

Maart 2007 is mijn moeder geheel onverwacht overleden. Niemand heeft het zien aankomen maar het gebeurde toch.
Toen heb ik mij gelukkig geprezen dat ze geen ziekbed heeft door hoeven maken en dat moeilijke afscheidsgesprekken achterwege zijn gebleven. Er waren tussen mijn moeder en mij geen losse eindjes. Alles wat gezegd moest worden werd direct gezegd. Elk contact tussen ons sloot ik af met: Vergeet je nooit hoeveel ik van je hou?
Dat weet ik, ik hou ook zo veel van jou.
En hoe zwaar het afscheid en het gevoel van bodemloos zijn ook was, het was goed.
Nu besef ik dat ik van Marnix afscheid heb moeten kunnen nemen. Het hele proces met hem door. Van uitbehandeld naar aansluiten op de morfinepomp, naar bedlegerig, naar coma, naar uiteindelijk sterven en als laatste de uitvaart.
Marnix mocht niet plotseling wegvallen. We hebben dit als gezin door moeten maken. Daar komt ook een stuk berusting uit voort.

Dit contrast heeft mij doen inzien dat iedere situatie en ieder mens dit anders beleeft. En dat er geen goed en slecht is waar het dit soort zaken betreft. Wat er moet zijn is begrip en respect voor ieders individuele situatie en goeddunken. Gelukkig ondervinden wij veel begrip en respect.
Rouw laat zich de wet niet voorschrijven.

Dinsdag 2 oktober 2012

Vannacht heb ik 7 uur geslapen en ben maar  één keer bewust wakker geweest. Olav heeft een onrustige nacht achter de rug en Jur dus ook. De grote Bumba knuffel was uit bed gevallen en daar was Olav in eerste instantie erg verdrietig om. Later kwam daar een zeer been bij. Jur is tot half drie met hem bezig geweest. Ik heb er niks van mee gekregen terwijl ik normaal bij de eerste kik van een van de kinderen wakker ben. De vermoeidheid wint het en ik slaap diep en vast. Jur laat me liggen en brengt Olav naar school.
Deze tweede nacht goed slapen heeft een positieve uitwerking op de rest van mijn dag. Minder fysieke klachten en een wat lichter gemoed.

's Middags komt ons oude buurmeisje langs. Echt een lieverd en Olav is gek met haar. Ze blijft ook gezellig eten. Ze gaat samen met Olav volgende week koken. Hij kijkt ernaar uit.
Aansluitend komen Manon en Geert langs. Dat wordt natuurlijk stoeien met Olav.

Voor het eerst in lange tijd wordt er weer in groepsverband gebreid. Voordat Marnix ziek werd was dat vaste prik. Inmiddels is de samenstelling van de groep voor een groot deel veranderd maar de gezelligheid is gebleven.
Weer een beetje proberen te raken aan wat er was doet mij erg goed. En om dan weer het breien op te pakken is de beste keus. Dat is toch mijn passie. De laatste maanden is het er niet meer van gekomen, ik had er ook totaal geen behoefte aan. De tijd was te kostbaar geworden. Nu ik vanwege de zwangerschap gedwongen ben rust te nemen brei ik mijn hoofd weer leeg. Daar kan ik mijn ei in kwijt.

Morgen is het drie weken geleden dat Marnix overleed. De dagen worden geteld door mij en ik zie er tegenop.
Als het aan mij ligt trek ik me helemaal terug en blijf in huis. Maar rationeel gezien weet ik dat binnenblijven geen optie is. Dus ga ik morgen therapeutisch koffiedrinken bij mijn zus. Ernaartoe gaan is mijn grootste drempel. Het gezelschap van mijn zus vind ik erg prettig.
We zullen zien hoe het gaat. Morgen.

Maandag 1 oktober 2012

Door de slaappil heb ik drie uur aan een stuk geslapen. Uitzonderlijk voor deze fase van de zwangerschap. Het heeft me goed gedaan. Als ik wakker wordt staat me vaag bij dat ik van Marnix heb gedroomd maar wat weet ik niet meer.
Door een betere nachtrust ziet de dag er vriendelijker uit.

Vandaag komt er een oud-collega, maar meer nog vriendin op visite. Elf jaar geleden werden we collega's en dat is uitgegroeid tot een hechte vriendschap. Het doet me dan ook erg goed dat ze komt. Het wordt een gezellige ochtend en middag. We praten natuurlijk veel. Over Marnix en wat er is gebeurd maar gelukkig ook over luchtiger zaken.
De buitenwereld is niet op gehouden met draaien toen wij bijna een jaar geleden in het kinderkanker vacuüm terecht kwamen. Het voelt voor ons echt alsof we er een jaar tussen uit zijn geweest.

Het laatste nieuws dat mij bewust bijstaat is de dood van Khadaffi. En er is inmiddels veel meer gebeurd. Ik heb het alleen niet geregistreerd.
Dit jaar heb ik voor het eerst sinds ik stemgerechtigd ben, ook niet gestemd. De verkiezingen waren op Marnix' sterfdag.
De wereld voelt raar een jaar later. Mijn visie op zaken is ook veranderd. Erg veranderd. Ik hoef niet meer op elke vraag een antwoord.
Waarom kreeg Marnix kanker? Waarom krijgen wij een tweeling? Waarom loopt een vriendschap stuk? Waarom? Waarom? Waarom?
Er is bij mij acceptatie dat je niet op alle vragen antwoord kunt krijgen en dat berusting kunnen vinden vaak veel meer waard is. In ieder geval voor jezelf.
Al wat mogelijk is vandaag de dag, terug gaan in de tijd niet. Dus laat het verleden voor wat het is en leg je focus op de toekomst. Die heeft je wat te bieden. Zelfs met extreem groot verdriet.
Je moet het alleen wel willen zien. En die keuze maak je zelf. Of het de juiste is? Dat zal de toekomst je leren.

Zaterdag 29 en Zondag 30 september 2012

Nu ik erop terugkijk is het niet zo intensief geweest. Maar zo heb ik het weekend wel beleefd.
Zaterdag is Jur een wedstrijd gaan fluiten op de hockeyclub. Het is nu zijn keuze om zijn telefoon mee te nemen. Geen noodzaak meer. Het voelt vreemd en dat zal voorlopig ook nog wel zo blijven.

De foto's van vrijdag hebben erin gehakt. Het is indrukwekkend om met je eigen verdriet geconfronteerd te worden en ook al is het nog heel kort geleden, je herinnering neemt een loopje met je.

Zaterdagmiddag wandelt de buurman even langs. Maar hij moet lang wachten bij de voordeur eer ik opgestaan ben en de deur open heb gedaan.
Het wil allemaal niet meer soepel. Begrijpelijk. De buurman biedt mij voor de zoveelste keer de sta-op stoel aan die hij in zijn garage heeft staan. Ik ben al een hele poos eigenwijs, maar dat is hem gelukkig niet vreemd. Met mijn huidige fysieke conditie zeg ik toe na het eten even proef te komen zitten. Dat houdt in; naar buiten, naar de buren toe. Ik ervaar een enorme drempel. Eruit... weg van huis. Terwijl ik momenteel nergens liever ben dan thuis.
Uiteindelijk valt het mee en de stoel zit heerlijk. Er wordt een kop koffie bij geserveerd alsmede een goed gesprek.
Onder andere over dat mij gisteren de vraag is gesteld door iemand hoeveel kinderen ik heb. Stamel...
"Ja, dat vind ik een moeilijke vraag op het moment. Onze jongste zoon is zeer recent overleden" Ook al heb ik me op die vraag al wel in mijn hoofd voorbereid, de eerste keer is naar. Er zijn maar heel weinig mensen die niet weten hoe het bij ons op het moment is, dus dit moment had ik nog niet verwacht. Het overviel me, maar ik ben open geweest over wat het met me deed. De reactie hierop was begrijpend. Dat maakt de eventuele angst voor weer die vraag minder.

Zondag hebben we voor het eerst weer afgesproken met vrienden en ik zie er als een berg tegenop. Ik wil niet weg van thuis. Ook al zijn dit enorme lieve vrienden en zijn we erg welkom. De deur achter me dichttrekken voelt gewoon niet goed. Marnix is continue in mijn gedachten en die heb ik het liefst thuis. Als ik een huilbui heb, dan ben ik het liefst tussen mijn eigen veilige vier muren. Emoties tonen is niet mijn sterkste kant. Zeker niet elders.
En emoties overvallen mij vaak. Zoals zaterdag tijdens het wasvouwen. Geen bijzondere bezigheid maar de tranen stromen. Misschien wel omdat ik er mijn hoofd niet bij hoef te houden. Dan nemen mijn gedachten eerder een loopje met me.
We gaan wel naar onze vrienden toe. Het wordt een leuke middag met een ontspannen sfeer. Het zijn warme, zeer hartelijke mensen.

De hele dag rommelt het al wat in mijn buik. Het ene moment meer dan het andere, maar rustig is het vandaag niet.
Als Olav op bed ligt besluit ik toch maar even het ziekenhuis te bellen. Ik weet niet goed wat er gaande is. Het voelt alsof ik het vertrouwen in mij kwijt ben en de situatie niet goed kan inschatten. Omdat de eerste baby in stuit ligt en ik me daar zorgen over maak gaan we naar het ziekenhuis voor een controle. Daar aangekomen zijn arts en verpleging op de hoogte van onze situatie en buitengewoon begripvol. Ook de afspraken die met de gyneacoloog zijn gemaakt zijn bekend en dat stelt me wel gerust. Met de baby's en met mij gaat het goed en we mogen weer naar huis. Van de arts krijg ik wat mee om te slapen. Voor het eerst neem ik het aan. Een droomloze nachtrust trekt me enorm aan. Hopen dat dat ook gebeurt.

Dit was voor het eerst dat ik wat paniekerig was over wat er gaande was. Gevoelsmatig ben ik de grip op de situatie kwijt. Mijn vertrouwen in mij is geschaad. Met alle liefde en verzorging hebben we Marnix niet bij ons kunnen houden en dat voelt bij vlagen als falen. We hebben zijn veiligheid niet kunnen waarborgen en dat is primair wat je als ouder hoort te doen.
Dat de eerste baby nu in stuit ligt versterkt dat gevoel alleen maar. We moeten alles doen wat binnen ons vermogen ligt om te zorgen dat het goed met hem gaat en dat hij gezond ter wereld mag komen.
Als je kinderen wilt, krijgt of hebt wordt je kwetsbaar. Enorm kwetsbaar. Door Marnix zijn we ons daar extra bewust van geworden.
Wij staan met Marnix in onze gedachten op en gaan met hem naar bed. Het geslagen gat door zijn overlijden is groot.

Marnix, juli 2011