Woensdag 3 april 2013

Afgelopen zomer heb ik van een hele goede vriendin een kettinkje gekregen met een hartje eraan. Het betekent veel voor me.

Voor de keizersnede heb ik dat kettinkje af gedaan. In het ziekenhuis heb ik na de geboorte van Arthur en Victor een hele mooie hanger voor aan een ketting gekregen. Vier jongenskopjes, de achterkant is later gegraveerd. Die hanger hangt nu om mijn nek.

Toen ik het kettinkje met het hartje weer om wilde doen kon ik hem niet meer vinden. Dat is nu bijna zes maanden geleden. En al die tijd baal ik er al van. Ik heb het mijn vriendin niet durven zeggen. Bang dat ik haar verdriet zou doen, en ze was medegeeftser van de hanger met de jongenskopjes, het was dus voor haar waarschijnlijk niet vreemd dat ik alleen die hanger droeg.

Vandaag moet ik een campingbedje terug zetten op Marnix' kamer. Ik haal diep adem, pak het bedje en loop in een rechte lijn door. Als ik op Marnix kamer ben word ik rustiger. Ik blijf staan en kijk rond. Zijn schoentjes, zijn kleertjes, zijn verzameling Bumba's. Gewoon alom Marnix. Het voelt betrekkelijk goed.
Kort na zijn overlijden hebben we de meest karakteristieke Marnix spullen op zijn kamertje gezet. Zijn favoriete bordje, zijn bestek, zijn toilettas, zijn jassen en meer van dat soort dingen.
Als ik even rondkijk en wat spulletjes vasthoud valt mijn oog op iets glimmends wat op zijn bordje ligt. Ik graaf snel in mijn geheugen, Marnix had geen sieraadjes. Wat kan het dan zijn? Als ik het oppak zie ik dat het mijn kettinkje met het hartje is!
De vindplaats geeft aan dat ik er al een hele poos niet met mijn gedachten bij ben.

Nu heb ik twee kettingen om. Ze voelen alletwee heel erg goed.

Maandag 1 april 2013

De schrik van gisteren zit er nog goed in en ik ben dan ook blij dat we vandaag niks gepland hebben.

Het verlies van Marnix is bij vlagen zo allesomvattend en overweldigend, ik weet niet hoe daar mee om te gaan. Het blijft messcherp en intens pijnlijk.

Als ik mij bedenk dat dat gevoel van gemis en verdriet altijd bij mij zullen blijven, zakt de moed mij in de schoenen.
Als ik tachtig mag worden, liggen er nog 46 jaar voor mij. Wat er in die jaren gaat gebeuren weet ik niet, maar dat ik het verdriet en de pijn blijf voelen is zeker.

Wellicht wordt het zachter en beter hanteerbaar. Maar dat is een wens, geen zekerheid. En ook daarom, leef ik bij de dag. Niet te ver vooruit, dan blijft het overzichtelijk en minder deprimerend.

Dinsdag 2 april 2013

Op de kop af zijn Jur en ik vandaag 9 jaar samen. We hebben al vreselijk veel meegemaakt en wensen voor de aankomende jaren een buitengewoon burgerlijk bestaan. Met elkaar en de kinderen.

Afgelopen week sprak ik met een vriendin over de uitspraak: succes is een keuze.

In eerste instantie vond ik het een kort-door-de-bocht-uitspraak. Meestal gemaakt door zelfbenoemde succesvolle mensen tegen over mensen die in hun ogen niet succesvol zijn.

Het spookt al een paar dagen wat door mij hoofd. Is succes een keuze?
En ik ben eruit: ja, succes is een keuze.
Succes is een subjectief begrip. Het hebben van succes is volledig afhankelijk van de definitie die je aan succes geeft.

Als moeder en huisvrouw ben ik redelijk succesvol. Als carrière vrouw daarentegen helemaal niet. En met het vergaren van geldelijke rijkdom en materiële welvaart al helemaal niet. Maar dat is voor mij ook niet de definitie van succes hebben.
Pas je ambities aan aan je talenten en je zult succesvol zijn.

Zondag 31 maart 2013, eerste Paasdag

Ik ben vroeg op. We gaan lunchen bij mijn zus en ik wil nog koekjes en brood bakken.
Het sneeuwt.

Alles is op tijd klaar en we hebben een hele gezellige lunch. De jongens zijn erg lief en slapen om beurten.

Als ik mijn nichtje vraag om even bij Victor te kijken omdat hij wel erg lang slaapt komt ze terug met de mededeling: tante Hera, wil je even komen, Victor heeft hele koude, blauwe handjes.
In mijn hoofd een krachtterm.
Ik ga heel snel naar boven.
Victor is krijtwit en heeft inderdaad de handjes die mijn nichtje beschreef. Hij lijkt sprekend op Marnix toen hij opgebaard was. Mijn hart valt en valt. Ik wrijf Victor over zijn buik en hij reageert door met zijn handjes te bewegen. Ik pak hem snel op.
Mijn hemel wat een schrik. Wat ben ik getekend door wat er is gebeurd. Hier moet ik even van bijkomen.

Arthur ligt op de kamer van mijn nichtje te slapen. Als ik hem ga halen zie ik in haar boekenkast een foto van Marnix met daarnaast één van zijn Bumbaknuffels. Mijn nichtje en neefje hebben er ieder één van ons gehad.
Verdriet overvalt me.
Ik houd me staande tot na het avondeten en dan merk ik toch echt dat het me teveel word. Ik wil weg. Dus met de snelheid van het licht pakken we in en zijn we vertrokken. In de auto houd ik het al niet meer droog.

Thuisgekomen praten Jur en ik hierover. Vaak laten we ons verdriet niet naar buiten vanwege Olav. Niet dat we het krampachtig bagatelliseren, maar Olav leeft meer in het hier en nu. Hij is minder bezig met het verleden. Dus willen we hem verdrietige ouders besparen en komt het verdriet pas aan de orde als hij het onderwerp aansnijdt.
Nu laat het zich niet tegenhouden. Ook dat mag.

Het is een heel heftige dag geweest. Voor morgen staat er niks op het programma en daar ben ik blij om.

Zaterdag 30 maart 2013

De dag voor Pasen. Gekkenhuis in de winkels.
Jur haalt de boodschappen bijtijds en de rest van de dag hebben we lekker met de jongens. Geen bijzondere dag en dat maakt hem juist speciaal.
Olav is het liefst thuis. Hij gaat spelen met een vriendje dat ook blijft eten.
Het is een gewone, gezellige dag.

Vrijdag 29 maart 2013

Inmiddels is mijn blog ruim 1,7 miljoen keer bekeken.
Ik ben er stil van.

Nog steeds worden er hartverwarmende reacties geplaatst. Het is mijn bewuste keuze om niet te reageren op het blog, maar ik lees alles. Het ontroert me.
Waarom mijn blog zo populair is kan ik niet goed peilen. Maar ik hoef ook niet te weten waarom.

Voor mij is het belangrijk omdat wat Marnix gebeurd is iedereen kan gebeuren. Ongeacht afkomst, geloof of status.

Het blog helpt mij ook om mijn gedachten te ordenen. Ik blog dus nog een poosje verder.
Bedankt!

Donderdag 28 maart 2013

Olav wordt om acht uur op school verwacht voor het paasontbijt.
Hij heeft er zin in. Te meer omdat het vandaag een korte schooldag is en dan heeft hij lang weekend.

Ik verheug me er ook erg op. Als ik het voor het zeggen zou hebben ging hij helemaal niet naar school. Ik heb mijn kinderen het liefst om me heen.
Olav is echter dusdanig intelligent dat school wenselijk is. Hier thuis wordt hij niet genoeg uitgedaagd en geprikkeld.
Zijn sterke punten zijn rekenen en lezen. Dat beheerst hij tot in de puntjes. Voor rekenen krijgt hij zelfs extra moeilijke werkboekjes. Anders is het voor hem gewoon invullen en klaar.
En thuis leest hij de boeken die voorgelezen worden gewoon zelf in bed. We zijn nu bezig met Sjakie en de Chocoladefabriek van Roald Dahl. Een klassieker met erg veel humor.

Na alle moeilijkheden doet Olav het zo vreselijk goed. Gewoon in het alledaagse leven en zeker ook op school. We zijn meer dan apetrots op hem.