Donderdag 2 mei 2013

Soms moet je je zegeningen kunnen tellen. Vandaag heb ik zo'n moment.
Marnix mag dan maar drie jaar oud geworden zijn, we hebben van hem genoten.

Door hoe wij de zaken geregeld hadden hoefden de kinderen niet naar het kinderagverblijf of een vaste oppas. Ik was gastouder en dus thuis. Altijd.
Daardoor hebben we niks van Marnix hoeven missen. Wat hij te geven had was voor ons. Wij hebben dat met liefde in ontvangst genomen. Daar ben ik dankbaar voor en blij om.
Binnen alle ellende kan ik daar met een heel goed gevoel op terugkijken.

Woensdag 1 mei 2013

Koffievisite in de morgen. Ergens is er spraakverwarring ontstaan. De visite was in de veronderstelling dat wij bij hen zouden ko met en en zaten klaar met koffie en tompoucen. En wij ook.
Eén telefoontje en het is opgelost. Zij komen naar ons.
In de loop van de morgen loopt de tuin vol met mensen. Gezellig druk.

En 's middags mijn zus en haar zoon. Heerlijk bijgepraat.

Tijdens het avondeten laat Olav een boer en Victor schatert het uit. Precies als Marnix.  Die kon daar ook onbedaarlijk om lachen.
Als we met het gezin zijn mag dat van ons. Af en toe doen we zelf ook gezellig mee. Altijd dolle pret hier.
Marnix riep dan altijd: oooh! Een boer! Hahaha...

Na de grote operatie, een week na de eerste opname lag Marnix op de intensive care. Daar kreeg ik hem voor het eerst sinds lang weer aan het lachen met een boer. Hoe banaal.
Ineens bedenk ik me hoe het voor Marnix geweest moet zijn. Doodziek onder narcose. Hoofd in een klem, luikje gezaagd, tumorweefsel afgenomen en toen werd hij wakker op de verkoever. Met een handdoekje over zijn hoofd en overal slangetjes, draadjes, piepjes, monitoren.  Hoe zou hij dat ervaren hebben?
Toen zijn wij meegegaan in de achtbaan waar we in zaten. Nadat we gevoelsmatig met een honkbalknuppel in het gezicht geslagen waren. We leefden in het moment. Nu sta ik er onverwacht, maar beangstigend bewust bij stil. En daar is weer dat inmiddels vertrouwde gevoel van misselijkheid, vallen, er wordt in mijn hart geknepen. Hard. Voor het eerst vraag ik mij af hoe dat voor Marnix geweest moet zijn. Bizar dat ik dat nu pas doe. Marnix heeft zich continue flexibel getoond.
Ook na die operatie op de IC. Hard lachen om onsmakelijke geluiden. Hij liet geen angst zien, het was zoals het was en Marnix bleef onder alle omstandigheden Marnix.

En zo plotseling als al deze vragen en emoties zich aandienen, zo plotseling druk ik ze ook weer weg. Te overweldigend, te confronterend. Later. Misschien.

Dinsdag 30 april 2013

Koninginnedag. Ook voor ons.
Ik volg de officiële abdicatie op tv en ga dan met Olav naar het dorp. Net zoals bij alle andere dagen die ijkpunten zijn, herleef ik Koninginnedag vorig jaar. Marnix in de buggy. Wars van het lawaai en alle aandacht voor hem.
Ik heb het moeilijk. Als we een ballon hebben gehaald vraag ik aan Olav of hij naar huis wil of nog even een rondje lopen.
Een rondje lopen is zijn antwoord. Diep ademhalen en gaan dan maar.
Ook dit jaar veel aandacht. Voor de tweeling die leuk liggen te zijn in hun abdicatiespencers. Ik ben trots in matglans.

We komen heel veel bekenden tegen. Dat leidt mij af van mijn treurige binnenste. Ik mis Marnix zo vreselijk.

Ook deze dag ligt weer achter ons. Pijnlijk maar ook fijn. Alles geschied met dubbele, zeer uiteenlopende emoties.

Zondag 28 april 2013

Twee feestjes na elkaar hakken er toch wel in.
Ik sta op voor de tweeling en laat Jur lekker uitslapen. Ik ben meer het ochtendmens en Jur het avondmens. Voor ons een perfecte verdeling.

Tot het middaguur houd ik het vol. Dan gaan we samen met Olav Sjakie en de Chocoladefabriek kijken. Halverwege val ik in slaap op de bank. Nu laat Jur mij liggen en ruim vier uur later word ik wakker. Oeps. Ik slaap zelden op de dag. Als het gebeurt is er vaak een duidelijke reden voor. Zo ook nu. Ik ben gewoon moe.
Dus op tijd naar bed. Morgen weer een dag.

Maandag 29 april 2013

Vakantie zoals vakantie bedoeld is. Een dag doen waar je zin in hebt. Even geen afspraken of andere verplichtingen.
Het voelt bevrijdend.

Ik ga naar de moestuin. Wat plantjes planten. Ofwel het eten voor september alvast klaarzetten.
Terwijl ik druk ben komt er een collega-tuinder langs. Er staan twee betonnen zuiltjes op de tuin en hij vraagt of hij er één mag overnemen. Dat mag zeker van mij. Ik hoef er niks voor te hebben maar zou graag ruilen tegen bamboestokken.  Daar komen we samen met gemak uit. Hij heeft ook nog aardbeienplanten en rabarberplanten. Hij blij, ik blij. Dit vind ik leuk!

Zaterdag 27 april 2013

Jur en ik moeten meer bijkomen van de feestelijkheden van gisteravond dan Olav. Die is om half acht al weer fris en fruitig. Hij heeft maar weinig slaap nodig. Hij lijkt op zijn vader.

We hebben een rustige zaterdag. Dat is ook wel nodig want we hebben 's avonds weer een feestje. Eén van de teamgenoten van Jur wordt 50 en dat moet gevierd worden.
Dat soort feestjes zijn altijd een succes. Er wordt veel gelachen en er zijn veel leuke mensen om een goed gesprek mee te voeren. Ook de diepte in.

Olav en de tweeling zijn wederom in goede handen. Olav gaat Sjakie en de Chocoladefabriek kijken. Het boek is net uit dus de film wordt enthousiast ontvangen. Olav wordt heel graag voorgelezen en Jur doet het met liefde en ze zijn begonnen aan alles van Roald Dahl. Met regelmaat schatert Olav het uit. En als hij niet kan wachten tot de volgende dag leest hij de hoofdstukken maar vast zelf.

Omdat Olav niet mee is, kan ik een wijntje drinken. Ook wel eens lekker. Na twee wijntjes wordt het al een stuk joliger. Ik ben ontspannen en heb het heel erg naar mijn zin. Voor één uur zijn we thuis. Morgen maar rustig aan doen.

Vrijdag 26 april 2013

De Konigspelen. Ook bij Olav op school.
Ik heb mijn taken voor de ouderraad weer opgepakt en ben dus vandaag van de partij. Helaas zit het weer niet mee, maar het mag de pret niet drukken. De stemming is goed en het is gezellig. Het is leuk om alle kinderen weer te zien. En ik ben druk genoeg om niet te piekeren.
Op terugweg naar huis worden Olav en ik tot op de draad nat. Het is niet erg we zijn op weg naar huis en Olav heeft vakantie.

Vanavond hebben we een verjaardag. Voor het eerst mag Olav mee naar een "grote-mensen" verjaardag en hij is er al weken vol van. Joep is zijn grote vriend dus Olav wil er heel graag naar toe. Het valt hem niks tegen. Hij mag met van alles en nog wat helpen en voelt zich erg volwassen. We maken het niet te bont en niet te laat. Het was gezellig.

Ondertussen passen de buren op de tweeling. Het voelt vertrouwd om de zorg aan hen over te dragen. De tweeling en wijzelf mogen ons gelukkig prijzen met deze lieve mensen.