Vandaag voel ik me redelijk uitgerust. En dus ook emotioneel beter in mijn vel.
De dag verloopt rustig. De tweeling is nu drie weken oud en aangezien ze tot nog toe alles volgens "het boekje" hebben gedaan krijgen ze vandaag last van darmkrampjes. Voor het eerst huilen ze wat. Soms tegelijk, soms wisselen ze elkaar af.
Doordat ik rustig ben kan ik het wel aan.
Aan het eind van de middag ga ik met ze wandelen. Nog even een boodschap halen. Er zijn weer lampen kapot. Olav wil graag mee. Hij loopt trots naast de kinderwagen. En ik trots erachter.
Als we thuiskomen is de gastkok er. Een vriend die voor ons komt koken. Erg gezellig en erg smakelijk. Het is altijd leuk om met meer mensen te eten.
Al met al is het wel een fijne, gemoedelijke dag geweest. Minder emoties dan voorgaande dagen. Dit soort dagen geeft mij moed en kracht. Als ik met de jongens door het dorp loop ben ik oprecht trots. Marnix wordt erg gemist, maar ik geniet ook intens van waar ik nog wel voor mag zorgen. Heel erg tegenstrijdig, maar wel exact hoe ik me voel. En het kan allemaal naast elkaar beleefd worden.
donderdag 8 november 2012
Dinsdag 6 november 2012
Vandaag een dag met veel bezoek. Dat zorgt voor afleiding en gezelligheid. Van een (brei)vriendin krijgen we een schitterend cadeau. Een fotolijst met een collage van foto's van onze vier zoons. Een emotioneel cadeau. Het overvalt ons, maar we zijn er heel erg blij mee.
's Morgens gaan Jur en ik samen met de tweeling boodschappen doen. Voor mij voor het eerst lopend in zeer lange tijd. Normaal gesproken is het een wandeling van niks. Maar voor mij is het nu een beste onderneming.
Een van de boodschappen op het lijstje is haarlak.
Toen de bus bijna leeg was bedacht ik me dat ik deze keer een kleinere bus moet kopen. Die grote gaat niet makkelijk in mijn toilettas, als we naar het Ronald McDonaldhuis gaan. Met deze gedachte drong ook gelijk het besef door dat we niet meer naar het Ronald McDonaldhuis gaan. Waarschijnlijk, hopen we, nooit meer. We zijn er vaak, erg vaak geweest. Het was ons tweede huis. Olav vond het daar geweldig en noemde het het Ronald McDonald hotel. In de vaste overtuiging dat het vroeger een McDonalds restaurant was geweest. Gelukkig kijkt hij er positief op terug.
Het geeft aan hoe ons leven, ons denken veranderd is. Het zal wel slijten, maar kwijtraken doen we het nooit meer. We hebben er onze diepste dalen en mooiste tijden van hoop beleefd. We hebben de bomen in de tuin daar zien verkleuren, kaal worden en nieuw blad krijgen. Bijna een jaar rond.
Ik wil er nooit meer naar toe.
Vanavond is er bij Olav op school inloopavond. Ik ga niet mee, maar Olav's favoriete ooms gaan wel mee. Olav is door het dolle heen. Dan ben ik ook tevreden.
's Morgens gaan Jur en ik samen met de tweeling boodschappen doen. Voor mij voor het eerst lopend in zeer lange tijd. Normaal gesproken is het een wandeling van niks. Maar voor mij is het nu een beste onderneming.
Een van de boodschappen op het lijstje is haarlak.
Toen de bus bijna leeg was bedacht ik me dat ik deze keer een kleinere bus moet kopen. Die grote gaat niet makkelijk in mijn toilettas, als we naar het Ronald McDonaldhuis gaan. Met deze gedachte drong ook gelijk het besef door dat we niet meer naar het Ronald McDonaldhuis gaan. Waarschijnlijk, hopen we, nooit meer. We zijn er vaak, erg vaak geweest. Het was ons tweede huis. Olav vond het daar geweldig en noemde het het Ronald McDonald hotel. In de vaste overtuiging dat het vroeger een McDonalds restaurant was geweest. Gelukkig kijkt hij er positief op terug.
Het geeft aan hoe ons leven, ons denken veranderd is. Het zal wel slijten, maar kwijtraken doen we het nooit meer. We hebben er onze diepste dalen en mooiste tijden van hoop beleefd. We hebben de bomen in de tuin daar zien verkleuren, kaal worden en nieuw blad krijgen. Bijna een jaar rond.
Ik wil er nooit meer naar toe.
Vanavond is er bij Olav op school inloopavond. Ik ga niet mee, maar Olav's favoriete ooms gaan wel mee. Olav is door het dolle heen. Dan ben ik ook tevreden.
dinsdag 6 november 2012
Maandag 5 november 2012
Olav blijft vandaag thuis. Hij heeft hoofdpijn van de val van gisteren. Begrijpelijk. De bult is uitgezakt en hij heeft eigenlijk een voorhoofd op zijn voorhoofd.
In de loop van de dag gaat het beter met hem en morgen kan hij gewoon weer naar school.
Ik krijg de zenuwen van een situatie als deze. Geen rare dingen met de kinderen meer. Relativeren is momenteel niet mijn sterkste kant.
Gevoelsmatig wordt het gemis van Marnix met de dag groter. Hij is bij mij in mijn gedachten bij alles wat ik doe. Bij elk willekeurig voorwerp kan ik een bruggetje bedenken naar Marnix.
Om een voorbeeld te noemen; in een folder staat een aanbieding van scheermesjes van een bepaald merk.
Het merk dat Jur gebruikte. Jur heeft in het afgelopen jaar een baardje laten staan. Dus heeft hij geen scheermesjes meer nodig. Maar een baardtrimmer. Die hebben we gekocht in Amsterdam toen we de tijd tussen twee afspraken in het AMC moesten overbruggen. Marnix was mee. Hij heeft toen frietjes gegeten. Daarom denk ik aan Marnix bij het zien van scheermesjes.
En zo dwalen mijn gedachten de hele dag af naar Marnix en alles wat we met hem beleefd hebben. Leuke en nare dingen. Ik mis zijn lach, zijn commentaar op zaken, zijn ondeugende blik, kortom; ik mis Marnix, heel erg.
Wat mag je verwachten als het gaat om rouwen in dit verband? Eigenlijk een niet te beantwoorden vraag. Alle verwachtingen op dit gebied zullen uitlopen op teleurstellingen. Tenminste, dat is wat ik denk en wat ik nu ervaar. Er is geen sluitend draaiboek voor rouw. Ervaar het bij de dag.
Zoals bij alles wil ik het liefst een afgebakende periode. Een duidelijk eindpunt waarna ik me weer luchtig en "normaal" zal voelen. En dat is een illusie. Ik zal me nooit meer zo voelen als voor Marnix ziek werd. Normaal is anders gedefinieerd. Normaal is nu zonder Marnix. Normaal is nu met Arthur en Victor. En altijd met Olav.
Het leven wordt nu anders geleefd en beleefd. Door vallen en opstaan leer ik hoe. En de ene dag gaat het beter dan de andere. Daar zal ik me bij neer moeten leggen. Vandaag gaat het niet zo fantastisch. Misschien morgen?
In de loop van de dag gaat het beter met hem en morgen kan hij gewoon weer naar school.
Ik krijg de zenuwen van een situatie als deze. Geen rare dingen met de kinderen meer. Relativeren is momenteel niet mijn sterkste kant.
Gevoelsmatig wordt het gemis van Marnix met de dag groter. Hij is bij mij in mijn gedachten bij alles wat ik doe. Bij elk willekeurig voorwerp kan ik een bruggetje bedenken naar Marnix.
Om een voorbeeld te noemen; in een folder staat een aanbieding van scheermesjes van een bepaald merk.
Het merk dat Jur gebruikte. Jur heeft in het afgelopen jaar een baardje laten staan. Dus heeft hij geen scheermesjes meer nodig. Maar een baardtrimmer. Die hebben we gekocht in Amsterdam toen we de tijd tussen twee afspraken in het AMC moesten overbruggen. Marnix was mee. Hij heeft toen frietjes gegeten. Daarom denk ik aan Marnix bij het zien van scheermesjes.
En zo dwalen mijn gedachten de hele dag af naar Marnix en alles wat we met hem beleefd hebben. Leuke en nare dingen. Ik mis zijn lach, zijn commentaar op zaken, zijn ondeugende blik, kortom; ik mis Marnix, heel erg.
Wat mag je verwachten als het gaat om rouwen in dit verband? Eigenlijk een niet te beantwoorden vraag. Alle verwachtingen op dit gebied zullen uitlopen op teleurstellingen. Tenminste, dat is wat ik denk en wat ik nu ervaar. Er is geen sluitend draaiboek voor rouw. Ervaar het bij de dag.
Zoals bij alles wil ik het liefst een afgebakende periode. Een duidelijk eindpunt waarna ik me weer luchtig en "normaal" zal voelen. En dat is een illusie. Ik zal me nooit meer zo voelen als voor Marnix ziek werd. Normaal is anders gedefinieerd. Normaal is nu zonder Marnix. Normaal is nu met Arthur en Victor. En altijd met Olav.
Het leven wordt nu anders geleefd en beleefd. Door vallen en opstaan leer ik hoe. En de ene dag gaat het beter dan de andere. Daar zal ik me bij neer moeten leggen. Vandaag gaat het niet zo fantastisch. Misschien morgen?
maandag 5 november 2012
Zondag 4 november 2012
Deze nacht heb ik onrustig geslapen. Veel gepieker, veel verdriet.
Toch sta ik redelijk ontspannen op. Alsof ik mijn zorgen en verdriet in bed achterlaat. Vandaag ligt er iets leuks in het verschiet. De eerste wandeling met Arthur en Victor. We gaan bij een wedstrijd op de hockeyclub kijken. Het wordt voor mij zo ongeveer de eerste keer naar buiten sinds we uit het ziekenhuis zijn teruggekomen. Ik ben alleen naar een verjaardag bij de buren geweest.
Nu gaan we dus een stukje wandelen. Het voelt bijna alsof ik op schoolreisje ga.
We maken de kinderwagen in orde, reiswiegjes op het frame, lakentjes en dekentjes erin. En uiteindelijk de jongens erin. Olav vindt dat ze knuffeltjes meemoeten. Dus bij Victor wordt een schildpad neergezet en bij Arthur een olifantje. Olav is blij met en trots op zijn broers. Jur en ik vinden Olav's zorgzaamheid aandoenlijk. Olav is door de ziekte van Marnix een completer mens geworden. Hij zit op het moment goed in zijn vel.
Op de club is het gezellig, zoals altijd. We worden warm ontvangen. Na de wedstrijd krijgen we van te team de eerste hockeysticks voor Arthur en Victor. Een geweldig leuk cadeau.
De tweeling slaapt overal doorheen. Het gejuich bij doelpunten, het harde gelach en commentaar van langs de lijn en later in de kantine de harde muziek. Ze zijn niet onder de indruk. Mooi om te zien.
Vlak voor we naar huis aan valt Olav erg ongelukkig tegen de punt van een kruk. Hij huilt direct heel erg hard. Hij is met zijn voorhoofd op de punt terechtgekomen. Het is een gigantische bult geworden ondanks het koelen. Hij wil naar huis en heeft hoofdpijn.
Het is op exact dezelfde plek als waar Marnix van de zomer een bloeduitstorting had. Die bloeduitstorting luidde voor Marnix het begin van het einde in. Die bloeduitstorting was nog niet weg toen hij overleed. En nu heeft Olav een blauwe bult op dezelfde plek. Ik krijg er de kriebels van.
Thuisgekomen krijgt Olav paracetamol. Jur en ik zijn huiverig voor een hersenschudding. Het was een hele flinke klap de hij maakte.
We houden hem goed in de gaten.
Toch sta ik redelijk ontspannen op. Alsof ik mijn zorgen en verdriet in bed achterlaat. Vandaag ligt er iets leuks in het verschiet. De eerste wandeling met Arthur en Victor. We gaan bij een wedstrijd op de hockeyclub kijken. Het wordt voor mij zo ongeveer de eerste keer naar buiten sinds we uit het ziekenhuis zijn teruggekomen. Ik ben alleen naar een verjaardag bij de buren geweest.
Nu gaan we dus een stukje wandelen. Het voelt bijna alsof ik op schoolreisje ga.
We maken de kinderwagen in orde, reiswiegjes op het frame, lakentjes en dekentjes erin. En uiteindelijk de jongens erin. Olav vindt dat ze knuffeltjes meemoeten. Dus bij Victor wordt een schildpad neergezet en bij Arthur een olifantje. Olav is blij met en trots op zijn broers. Jur en ik vinden Olav's zorgzaamheid aandoenlijk. Olav is door de ziekte van Marnix een completer mens geworden. Hij zit op het moment goed in zijn vel.
Op de club is het gezellig, zoals altijd. We worden warm ontvangen. Na de wedstrijd krijgen we van te team de eerste hockeysticks voor Arthur en Victor. Een geweldig leuk cadeau.
De tweeling slaapt overal doorheen. Het gejuich bij doelpunten, het harde gelach en commentaar van langs de lijn en later in de kantine de harde muziek. Ze zijn niet onder de indruk. Mooi om te zien.
Vlak voor we naar huis aan valt Olav erg ongelukkig tegen de punt van een kruk. Hij huilt direct heel erg hard. Hij is met zijn voorhoofd op de punt terechtgekomen. Het is een gigantische bult geworden ondanks het koelen. Hij wil naar huis en heeft hoofdpijn.
Het is op exact dezelfde plek als waar Marnix van de zomer een bloeduitstorting had. Die bloeduitstorting luidde voor Marnix het begin van het einde in. Die bloeduitstorting was nog niet weg toen hij overleed. En nu heeft Olav een blauwe bult op dezelfde plek. Ik krijg er de kriebels van.
Thuisgekomen krijgt Olav paracetamol. Jur en ik zijn huiverig voor een hersenschudding. Het was een hele flinke klap de hij maakte.
We houden hem goed in de gaten.
zondag 4 november 2012
Zaterdag 3 november 2012
Ik word verdrietig wakker. De tweeling ligt naast me, Marnix zit in mijn hoofd. Hij heeft daar een prominente plek.
Als ik Arthur de fles geef kijk ik naar de urn van Marnix met daarnaast foto's van mooie tijden. Een heel uitgelaten Marnix. In de limousine tijdens zijn wensdag, in zijn Bumbapak meedansend op muziek van Bumba.
Wat had hij een plezier! Wat heb ik nu een verdriet. Huilend geef ik Arthur zijn fles.
De kop is eraf voor vandaag.
Huilen lucht mij tegenwoordig op. Het zorgt voor ruimte in mijn hoofd zodat ik ook kan genieten. Genieten van de jongens. Zij zijn het waard om van genoten te worden.
In de loop van de dag volgen nog twee huilbuien. Als er 's middags bezoek komt is mijn gemoed een stuk lichter en ben ik in staat er plezier aan te beleven.
Olav mag met vrienden meelopen met de lampionoptocht die in het dorp gelopen wordt. Fysiek ligt dat nog buiten mijn bereik. Olav wil graag mee. Mijn gedachten aan terug naar twee jaar eerder toen we met z'n vieren meeliepen. Marnix nog in de kinderwagen. Versierd met lichtgevende staafjes. De jongens vonden het prachtig.
Als Olav terugkomt heeft hij het naar zijn zin gehad. Fijn om van hem te horen. Dat sluit de dag wat zonniger af dan hij begon.
Als ik Arthur de fles geef kijk ik naar de urn van Marnix met daarnaast foto's van mooie tijden. Een heel uitgelaten Marnix. In de limousine tijdens zijn wensdag, in zijn Bumbapak meedansend op muziek van Bumba.
Wat had hij een plezier! Wat heb ik nu een verdriet. Huilend geef ik Arthur zijn fles.
De kop is eraf voor vandaag.
Huilen lucht mij tegenwoordig op. Het zorgt voor ruimte in mijn hoofd zodat ik ook kan genieten. Genieten van de jongens. Zij zijn het waard om van genoten te worden.
In de loop van de dag volgen nog twee huilbuien. Als er 's middags bezoek komt is mijn gemoed een stuk lichter en ben ik in staat er plezier aan te beleven.
Olav mag met vrienden meelopen met de lampionoptocht die in het dorp gelopen wordt. Fysiek ligt dat nog buiten mijn bereik. Olav wil graag mee. Mijn gedachten aan terug naar twee jaar eerder toen we met z'n vieren meeliepen. Marnix nog in de kinderwagen. Versierd met lichtgevende staafjes. De jongens vonden het prachtig.
Als Olav terugkomt heeft hij het naar zijn zin gehad. Fijn om van hem te horen. Dat sluit de dag wat zonniger af dan hij begon.
zaterdag 3 november 2012
Vrijdag 2 november 2012
Telkens als ik het blog open zie ik de foto van Marnix. Hij is zo ondeugend en zo vreselijk lief.
Telkens overvalt me een gevoel van onwerkelijk. Hoe is het mogelijk dat het niet heeft mogen zijn? Heel simpel gezegd door een foute celdeling. Erg kort door de bocht maar wel waar het op neer komt. Verder was er niks mis met het mannetje. Vreselijk zuur. En pure willekeur van de natuur. Dat zorgt ervoor dat wij angstig zijn. Het kan iedereen gebeuren. Ook onze andere kinderen.
Dit soort gevoelens steken af en aan de kop op. De waarom-vraag hebben wij ons niet gesteld. Het antwoord is zo simpel als hierboven weergegeven. Het sterven van een kind is zinloos, gaat volledig tegen de natuur in. Tegen dezelfde natuur die er voor gezorgd heeft dat Marnix een tumor kreeg. Welk een paradox?
Tegen deze gedachten kun je je niet wapenen en dat moet je ook niet willen, is mijn mening. Het is zoals het is. Hoe hard je ook je best doet, hoeveel pijn en verdriet je ook hebt, het is nog nooit gelukt de tijd terug te draaien. Je blik op de toekomst gericht houden is constructiever. Maar af en toe zo moeilijk. Zeker als Marnix een deel van je verleden is. Mijn herinneringen zijn me zo dierbaar. Het is alleen zaak er niet in te verzanden. Want je kunt niet in het verleden leven. Zeker niet als Olav, Arthur en Victor tot je toekomst behoren.
Deze spagaat ervaar ik iedere dag. Het houdt me bewust en bij de les. Marnix hoort bij mij, in mijn hoofd en in mijn hart. Olav, Arthur en Victor horen bij mij, in mijn hart en in mijn armen.
Samen zijn we compleet.
Telkens overvalt me een gevoel van onwerkelijk. Hoe is het mogelijk dat het niet heeft mogen zijn? Heel simpel gezegd door een foute celdeling. Erg kort door de bocht maar wel waar het op neer komt. Verder was er niks mis met het mannetje. Vreselijk zuur. En pure willekeur van de natuur. Dat zorgt ervoor dat wij angstig zijn. Het kan iedereen gebeuren. Ook onze andere kinderen.
Dit soort gevoelens steken af en aan de kop op. De waarom-vraag hebben wij ons niet gesteld. Het antwoord is zo simpel als hierboven weergegeven. Het sterven van een kind is zinloos, gaat volledig tegen de natuur in. Tegen dezelfde natuur die er voor gezorgd heeft dat Marnix een tumor kreeg. Welk een paradox?
Tegen deze gedachten kun je je niet wapenen en dat moet je ook niet willen, is mijn mening. Het is zoals het is. Hoe hard je ook je best doet, hoeveel pijn en verdriet je ook hebt, het is nog nooit gelukt de tijd terug te draaien. Je blik op de toekomst gericht houden is constructiever. Maar af en toe zo moeilijk. Zeker als Marnix een deel van je verleden is. Mijn herinneringen zijn me zo dierbaar. Het is alleen zaak er niet in te verzanden. Want je kunt niet in het verleden leven. Zeker niet als Olav, Arthur en Victor tot je toekomst behoren.
Deze spagaat ervaar ik iedere dag. Het houdt me bewust en bij de les. Marnix hoort bij mij, in mijn hoofd en in mijn hart. Olav, Arthur en Victor horen bij mij, in mijn hart en in mijn armen.
Samen zijn we compleet.
vrijdag 2 november 2012
Donderdag 1 november 2012
Eigenlijk een dag waarvan er al een flink aantal achter ons liggen. Doordat ik moet herstellen van de keizersnede, wat overigens heel goed gaat, ben ik niet in staat te doen wat ik eigenlijk zou willen.
Jur moet voor een haakje naar Ikea. Ik zou heel graag meegaan maar dat is allesbehalve verstandig dus blijf ik thuis.
Als iets buiten je bereik ligt wordt het waardevoller. Zo leuk is Ikea ook weer niet, maar omdat het niet gaat wil ik graag mee.
Feitelijk ben ik al aan huis gebonden vanaf 21 augustus. De dag dat we thuiskwamen uit het AMC met de mededeling dat Marnix uitbehandeld was.
Na de uitvaart kwam bij mij pas het bewustzijn dat ik zwanger was van een tweeling en de fysieke ongemakken die daarmee gepaard gaan.
En nu is het herstellen van de ingreep het belangrijkst. Ik verheug me er op om met de tweeling te gaan wandelen. Dat is nu nog een stap te ver.
Gelukkig hebben we aanloop. We zijn niet vergeten.
Het kraambezoek komt mondjesmaat door. Niet teveel en niet te weinig.
Ondertussen handwerk ik veel. Ik ben blij dat ik een bezigheid heb waar ik niet op uitgekeken raak. Anders duren de dagen wel heel erg lang. En blijf ik piekeren. Dat houd ik nu in de hand.
Er gaat geen dag voorbij dat Olav het niet over Marnix heeft. Altijd in positieve context. Jur en ik vinden dat heel erg fijn. Het haalt onze gedachten ook weg bij al het negatieve dat Marnix heeft moeten ondergaan. Door Olav moeten we regelmatig hard lachen om dingen die Marnix deed of zei. Olav houdt Marnix levend. Kinderen zijn een zegen.
Jur moet voor een haakje naar Ikea. Ik zou heel graag meegaan maar dat is allesbehalve verstandig dus blijf ik thuis.
Als iets buiten je bereik ligt wordt het waardevoller. Zo leuk is Ikea ook weer niet, maar omdat het niet gaat wil ik graag mee.
Feitelijk ben ik al aan huis gebonden vanaf 21 augustus. De dag dat we thuiskwamen uit het AMC met de mededeling dat Marnix uitbehandeld was.
Na de uitvaart kwam bij mij pas het bewustzijn dat ik zwanger was van een tweeling en de fysieke ongemakken die daarmee gepaard gaan.
En nu is het herstellen van de ingreep het belangrijkst. Ik verheug me er op om met de tweeling te gaan wandelen. Dat is nu nog een stap te ver.
Gelukkig hebben we aanloop. We zijn niet vergeten.
Het kraambezoek komt mondjesmaat door. Niet teveel en niet te weinig.
Ondertussen handwerk ik veel. Ik ben blij dat ik een bezigheid heb waar ik niet op uitgekeken raak. Anders duren de dagen wel heel erg lang. En blijf ik piekeren. Dat houd ik nu in de hand.
Er gaat geen dag voorbij dat Olav het niet over Marnix heeft. Altijd in positieve context. Jur en ik vinden dat heel erg fijn. Het haalt onze gedachten ook weg bij al het negatieve dat Marnix heeft moeten ondergaan. Door Olav moeten we regelmatig hard lachen om dingen die Marnix deed of zei. Olav houdt Marnix levend. Kinderen zijn een zegen.
Abonneren op:
Posts (Atom)