Woensdag 24 april 2013

In de morgen heb ik een afspraak staan om spullen voor de moestuin op te halen. Het kost nogal wat tijd en de gever biedt me koffie aan. Dus we zitten even koffie te drinken en het gesprek komt op kinderen. Ik heb vier jongens vertel ik. Verder niks.
Per situatie schat ik in wat te vertellen en wat niet. De mensen wat ik nu te gast ben zie ik waarschijnlijk niet nog eens dus vertel ik niet dat een van mijn zoons is overleden. Het heeft geen meerwaarde.
Thuisgekomen heb ik het er met Jur over. Hij ervaart het precies hetzelfde. De situatie bepaalt wat je vertelt en wat niet.
Als ik besluit om wel over Marnix te vertellen verandert een gesprek terstond. En die verandering is meestal gestoeld op medelijden en meewarigheid.  In eerste instantie dan. Die emotie wil ik niet met iedereen delen. Een gelukkig ben ik over het algemeen vrij in die keuze.

Dinsdag 23 april 2013

Vandaag heb ik een drietal afspraken staan. Sociale activiteiten.  Alledrie leuke dingen, maar het voelt te druk.
Gisteren ook twee afspraken en morgen ook weer twee.
Als ik eenmaal een afspraak heb staan dan verlamd me dat. Er komt dan de rest van de dag ook niks meer uit mijn handen. Ik vind het lastig. Ook al zijn het leuke dingen.
Het is gewoon te druk in mijn hoofd. En daar heb ik geen tijd voor.
Prioriteiten stellen. Ik moet het leren. Niet alleen in mijn belang, maar zeker ook in het belang van ons gezin.

Maandag 22 april 2013

Er wordt vanuit het AMC een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd voor kinderen die in het tweede half jaar van 2012 overleden zijn. We hebben een uitnodiging ontvangen en na lang wikken en wegen hebben Jur en ik besloten om wel te gaan.
Vanmiddag vraag ik Olav of hij mee wil. Ik leg hem uit wat het is en zijn antwoord is snel. Nee, hij wil niet mee.
Ik vraag verder waarom hij niet wil. Is hij misschien bang dat hij moet huilen? Ja. Dus ik zeg hem dat hij mag huilen. Want het is ook verdrietig. En dan komt zijn goudeerlijke antwoord: ik huil niet graag ergens anders dan thuis.
Wat een enorme blijk van vertrouwen in ons en zijn veilige omgeving.
Ik vertel hem dat hij zich tot op het allerlaatste moment mag bedenken en toch mee kan gaan. En dat ieder antwoord juist is zolang het zijn antwoord is.
Jur en ik zijn onder de indruk van zijn vermogen zich te verwoorden en de eerlijkheid van zijn antwoorden.


En dan, in navolging van ons voornemen om eens wat samen te doen, besluit ik een gekregen bioscoopbon voor aankomend weekend in te gaan zetten. Maar als ik goed op de kaart kijk, blijkt deze verlopen te zijn.
Gezien alles wat er gebeurd is stuur ik een mail waarin ik de situatie uitleg, een beroep doe op coulance en vraag om vernieuwing van de Bioscoopcadeaukaart.
Tot mijn zeer grote verbazing krijg ik bijzonder snel een zwaar bedroevend mailtje terug. Er kan niks gedaan worden, in geen enkele situatie. Jammer maar helaas. Het geld is binnen, de klant blijft buiten.
Wellicht naïef van mij, maar wat stelt dit me teleur. Ik ben me bewust van mijn vraag, ik ben me bewust van het feit dat de kaart verlopen is en dat "nee" zeker ook een antwoord is. Maar de manier waarop dit bedrijf hiermee omgaat is tenenkrommend. Het gaat voor zo'n bedrijf maar om één kaart. Maar voor Jur en mij betekent het op het moment veel meer. En een wat meer empathisch "nee" had ik zeker geaccepteerd. Wat er nu bereikt is, is dat ik erg negatief tegenover bioscoopcadeau sta. Mijn klandizie zijn ze kwijt.

Zaterdag 20 april 2013

Eerst een drukke dag. En 's avonds tijd voor een feestje op de hockeyclub.
En zoals altijd denk ik: waarom heb ik gezegd dat ik daar naar toe wil? Ik ben moe en wil op tijd naar bed.
We gaan wel. Het is ondenkbaar dat er zo'n feestje is en dat wij niet gaan. Dat voelt niet goed.
Dus feestelijk kleedje aan en gaan.

En wat was het leuk! Veel gedanst, gelachen en gepraat.

Vrijdag 19 april 2013

Al maanden moet ik contact opnemen met het AMC vanwege formulieren voor de verzekering. Ik zie er zo vreselijk tegen op. Het is maar een telefoontje, maar ik weet hoe het er aan de andere kant van de lijn uitziet. Ik wil niet!

Vandaag heb ik ineens ergens moed gevonden en voor ik me kan bedenken heb ik de telefoon gepakt en het nummer ingetoetst (ik weet het uit mijn hoofd).

Binnen vijf minuten is het klaar. Als ik heb opgehangen klopt mijn hart in mijn keel. Maar ik heb het gedaan. Dat waar ik al zolang tegen op zie. Het is klaar. Zucht. 

's Avonds ga ik naar mijn zus. Het is gezellig en diverse onderwerpen passeren de revue. 

Wat er allemaal is gebeurd op gebied van gezondheid, werk, familie, vrienden, dood en geboorte. Het is zo vreselijk veel. 

En dan zeker binnen het tijdsbestek van anderhalf jaar. Ik heb nog heel lang nodig om het allemaal te bevatten. 

Ik leef het leven ad hoc. Anders gaat het niet. 

Zondag 21 april 2013

Het feest gisteren was leuk. Erg leuk.
Verbazingwekkend. Jur en ik hebben beiden ervaren dat deze vorm van plezier kan bestaan naast het immense verdriet om Marnix. Het is niet erg en we hoeven ons niet schuldig te voelen. Het mag.

Ook ervaren we hoe belangrijk het is om eens iets met z'n tweeën te ondernemen. Op het moment zijn we 24 uur per dag papa en mama. Dat is prima want dat zijn we en dat willen we. Maar we vergeten daarbij Jur en Hera nog wel eens. En die zijn wel essentieel voor het goed papa en mama kunnen zijn.
We gaan kijken hoe we hier in de praktijk invulling aan kunnen geven. Gewoon een avond samen. Wellicht een lange wandeling, een feestje of samen naar de bioscoop.

Olav heeft het bij Jeroen en Corina geweldig naar zijn zin gehad. Hij is naar het luchtvaartmuseum geweest. Kennis vergaren is Olav op het lijf geschreven en hij heeft dan ook weer als een spons van alles opgenomen. Hij kan het allemaal goed terug vertellen. We zijn blij voor hem!

Donderdag 18 april 2013

Vandaag komt de schoolfotograaf biij Olav op school. Dus hijs ik hem in een overhemd (waarom moet ik dat aan? Ik heb liever een truit) en doe gel in zijn haar. Hij ziet er keurig uit. Nu maar hopen dat dat zo blijft tot de foto's gemaakt zijn.

Doordat de schoolfotograaf komt is er vandaag geen zwemles. Daar is Olav heel erg blij om. Hij vindt zwemles vreselijk. Hij is bang om zijn hoofd onder water te doen. Dat is al zo van baby af aan. Hij heeft wat afgeschreeuwd met haren wassen. Zelfs nu is dat nog een onderneming. Veel praten en rustig blijven, dan lukt het.

Marnix had hetzelfde. Hij kon de voegen uit de tegels schreeuwen. En niet alleen met haren wassen, douchen vond hij geen goed idee. Als we hem naar bed brachten liep hij voor me op de trap en zei: niet douchen vandaag.
Vaak had hij pech.

Nu ben ik benieuwd of dit in onze jongens zit, of dat Marnix het afgekeken had van Olav. Met de tweeling gaan we er waarschijnlijk achter komen. Olav is met haren wassen redelijk rustig, de heftige tafrelen liggen achter ons. Dus zal hij dat niet meer overgeven aan Arthur en Victor.
De tweeling vind badderen prettig en ook water over hun hoofd is geen probleem. Ik hoop dat dat blijft.

We willen in de vakantie een keer met alle jongens naar het zwembad. Olav vindt dat heel erg leuk, als hij maar niet met zijn hoofd onder water hoeft.
Olav en Marnix bleven in het zwembad op de rand zitten. Met zwembandjes om en een gietertje. Dan wat het een succes.
We zijn benieuwd naar hoe de tweeling het gaat ervaren.