Vanavond de uitzending om geld in te zamelen voor het prinses Máxima kinderkankercentrum.
Wij kijken, maar mijn hemel wat komt het dichtbij en wat doet het zeer.
Er wordt gestreefd naar 95% genezing. Wij weten dat zelfs als de 95% gehaald wordt, Marnix daar niet bijgezeten had.
Op een zeker moment komt er een verpleegkundige van het AMC in beeld in een behandelkamer. Eén van mijn favoriete verpleegkundigen. Mijn maag draait zich om. Marnix heeft ook op die behandeltafel gezeten en wat heeft hij daar geschreeuwd. Het zweet breekt me uit als ik daar weer aan denk.
Er komen in de uitzending veel succesverhalen langs. Gelukkig! Ik hou van succesverhalen. Maar naar mijn idee benadrukt het niet de noodzaak van een centraal behandelcentrum.
Ook wordt de samenwerking met Amerika benadrukt. Daar kreeg ik een nare smaak van in mijn mond.
Toen bij Marnix duidelijk was om welke tumor het ging is de specialist op het gebied van die tumor benaderd. Deze beste man werkt in Amerika. Hij heeft, voor zover wij weten, nimmer naar Marnix' casus gekeken. Zuur.
En aan de andere kant, de betreffende arts is geen tovenaar. Ook hij had Marnix niet beter kunnen maken. Wij hebben tijdens het hele traject het volste vertrouwen gehad in de oncoloog die Marnix behandelde. En het volste vertrouwen in het complete medische team.
De uitzending van vanavond raakt me diep. Ik had beter niet kunnen kijken. Na afloop sprak ik er met Jur over. Hij had met liefde de tv op een andere zender gezet. Maar ik vind dat ik er gewoon naar moet kunnen kijken. Jur merkt op dat het mag dat ik dit nog niet aan kan. Ik leg de lat voor mijzelf te hoog. Telkens weer.
zondag 31 maart 2013
zaterdag 30 maart 2013
Dinsdag 26 maart 2013
Mijn kijk op het leven is veranderd. Voordat Marnix ziek werd was mijn basishouding positief. Dat was mijn uitgangspositie.
Wat er ook gebeurde, mijn repliek was bijna standaard: brand is erger.
Zelfs bij het overlijden van mijn moeder kon ik er wel iets positiefs in vinden. Er is haar veel bespaard gebleven.
Nu is mijn basishouding negatief. Een bepaalde vorm van pessimisme heeft de overhand gekregen. Dat is niet wie ik wil zijn. Nu is mijn overheersende vraag: is dit een keuze? Heb ik het zelf in de hand om deze houding terug te draaien?
Het is mij te makkelijk om ervan uit te gaan dat dit géén keuze is.
Mijn doel, zonder tijdslimitiet, is om weer een positieve basishouding te krijgen. Dat verdien ik, dat verdienen mijn kinderen en dat verdient mijn gezin.
Laat de verbittering mijn deur maar voorbij gaan.
Wat er ook gebeurde, mijn repliek was bijna standaard: brand is erger.
Zelfs bij het overlijden van mijn moeder kon ik er wel iets positiefs in vinden. Er is haar veel bespaard gebleven.
Nu is mijn basishouding negatief. Een bepaalde vorm van pessimisme heeft de overhand gekregen. Dat is niet wie ik wil zijn. Nu is mijn overheersende vraag: is dit een keuze? Heb ik het zelf in de hand om deze houding terug te draaien?
Het is mij te makkelijk om ervan uit te gaan dat dit géén keuze is.
Mijn doel, zonder tijdslimitiet, is om weer een positieve basishouding te krijgen. Dat verdien ik, dat verdienen mijn kinderen en dat verdient mijn gezin.
Laat de verbittering mijn deur maar voorbij gaan.
donderdag 28 maart 2013
Maandag 25 maart 2013
Jur is vandaag jarig. Hij wordt 40. Normaliter reden voor een feest.
Jur zijn hoofd staat niet naar een feest ter ere van zijn verjaardag. Ook bij Jur is het in zijn hoofd zo vol met Marnix.
De huisarts beaamt mijn vermoeden. Ik stop per direct met de fysiotherapie.
Het mag ook wel eens, dat iemand ernaast zit. Ik ben blij dat het mij betreft en dat we, waar het noodzaak was, altijd de juiste mensen hebben getroffen met de juiste diagnoses en de juiste beslissingen.
Vandaag vraagt iemand aan mij hoe het gaat. Een begrijpelijke vraag, het is in mijn geval niet te voorspellen, dus ook een terechte vraag.
En dan het antwoord. Vaak weet ik niet hoe het gaat. Ik neem deel aan het leven. Voor mijn gevoel ben ik aan het bridgen terwijl ik de regels niet ken. Maar ik doe wel mee en geef niet op.
Gaandeweg zullen de regels wel duidelijk worden.
Jur zijn hoofd staat niet naar een feest ter ere van zijn verjaardag. Ook bij Jur is het in zijn hoofd zo vol met Marnix.
De huisarts beaamt mijn vermoeden. Ik stop per direct met de fysiotherapie.
Het mag ook wel eens, dat iemand ernaast zit. Ik ben blij dat het mij betreft en dat we, waar het noodzaak was, altijd de juiste mensen hebben getroffen met de juiste diagnoses en de juiste beslissingen.
Vandaag vraagt iemand aan mij hoe het gaat. Een begrijpelijke vraag, het is in mijn geval niet te voorspellen, dus ook een terechte vraag.
En dan het antwoord. Vaak weet ik niet hoe het gaat. Ik neem deel aan het leven. Voor mijn gevoel ben ik aan het bridgen terwijl ik de regels niet ken. Maar ik doe wel mee en geef niet op.
Gaandeweg zullen de regels wel duidelijk worden.
woensdag 27 maart 2013
Zondag 24 maart 2013
Vannacht heb ik wat beter geslapen. De pijnstillers hebben hun werk gedaan.
Het gevoel bekruipt me dat de fysiotherapeut wel eens op het verkeerde spoor kan zitten en ik besluit morgen even contact met de huisarts te zoeken.
Een vriend van Olav, 12 jaar oud, heeft besloten zijn Cars speelgoed weg te doen en heeft gevraagd of Olav het mag hebben. Wij vinden het goed en vanmorgen gaan we het ophalen. Voor de gelegenheid heeft h een Cars taart voor Olav gemaakt. Een mooie en zeer smakelijke taart. Ik merk dat Olav niet goed weet wat hij met de aandacht aan moet. Hij is heel erg blij met wat hij krijgt.
Daarna gaan we door naar de hockeyclub. Jur zijn team speelt. Het voelt als vanouds.
In de middag krijgen we kraamvisite. Ook heel erg gezellig.
En zo vliegt er weer een drukke dag voorbij. Ik ben blij wanneer ik in bed lig.
Het gevoel bekruipt me dat de fysiotherapeut wel eens op het verkeerde spoor kan zitten en ik besluit morgen even contact met de huisarts te zoeken.
Een vriend van Olav, 12 jaar oud, heeft besloten zijn Cars speelgoed weg te doen en heeft gevraagd of Olav het mag hebben. Wij vinden het goed en vanmorgen gaan we het ophalen. Voor de gelegenheid heeft h een Cars taart voor Olav gemaakt. Een mooie en zeer smakelijke taart. Ik merk dat Olav niet goed weet wat hij met de aandacht aan moet. Hij is heel erg blij met wat hij krijgt.
Daarna gaan we door naar de hockeyclub. Jur zijn team speelt. Het voelt als vanouds.
In de middag krijgen we kraamvisite. Ook heel erg gezellig.
En zo vliegt er weer een drukke dag voorbij. Ik ben blij wanneer ik in bed lig.
Zaterdag 23 maart 2013
Er zit weinig muziek in vandaag. Mijn pijnlijke knie heeft een prettige nachtrust ernstig verstoord. In de middag ga ik toch maar aan de pijnstillers.
Ik hoop zo dat het morgen wat minder is. Een zere knie en drie kinderen is geen goede combinatie.
Ik hoop zo dat het morgen wat minder is. Een zere knie en drie kinderen is geen goede combinatie.
maandag 25 maart 2013
Vrijdag 22 maart 2013
Een van de maatregelen die ik heb genomen om de chaos wat te ordenen is dat ik twee dagen in de week niks plan tenzij het niet anders mogelijk is.
Vandaag is zo'n dag. Alleen de fysiotherapeut staat op het programma. En dat blijkt een juiste keuze te zijn.
Jur zijn griep slaat nog even terug en hij slaapt het grootste deel van de dag. De fysiotherapeut heeft mij weer flink onder handen genomen en daarna strompel ik de rest van de dag een beetje rond. Het is geen pretje.
De "roostervrije" dagen bevallen mij wel. Ik hoop dat het gaat helpen met wat rust in mijn hoofd creëren.
Vandaag is zo'n dag. Alleen de fysiotherapeut staat op het programma. En dat blijkt een juiste keuze te zijn.
Jur zijn griep slaat nog even terug en hij slaapt het grootste deel van de dag. De fysiotherapeut heeft mij weer flink onder handen genomen en daarna strompel ik de rest van de dag een beetje rond. Het is geen pretje.
De "roostervrije" dagen bevallen mij wel. Ik hoop dat het gaat helpen met wat rust in mijn hoofd creëren.
zondag 24 maart 2013
Donderdag 21 maart 2013
21 Maart 2007 is mijn moeder plotseling overleden aan een hartstilstand. Zij woonde alleen en nadat zij de telefoon niet beantwoordde ben ik naar haar huis gegaan. De rest laat zich wel invullen.
Het gevoel van dat moment laat zich het best omschrijven als hysterie. Paniek. Een gigantisch gevoel van gemis en leegte. Ik had een geweldige band met mijn moeder en haar overlijden heb ik niet zien aankomen.
Vanaf dat moment heb ik gezegd dat niets mij meer kon breken behalve als er iets met mijn kinderen zou gebeuren.
Vandaag is het zes jaar geleden. En inmiddels is mijn ergste nachtmerrie uitgekomen.
Het leven is er zeker niet leuker op geworden. Wat een bittere conclusie.
En toch, ik besta nog, iedere dag doe ik mijn best positief te blijven. Het kost moeite.
Toen ik mijn moeder verloor was dat vreselijk, maar voor mijzelf kon ik het wel in context plaatsen. Het is "normaal" dat kinderen hun ouders overleven. Het is abnormaal dat ouders hun kinderen overleven. Ik heb het alletwee ervaren. Mijn moeder plotseling en Marnix na een slepende ziekte. Voor mijn moeder was plotseling dat wat bij haar paste. Ik zou niet weten hoe ik afscheid had moeten nemen.
In geval van Marnix had ik een plotseling overlijden nog erger gevonden dan hoe het nu is gegaan. Hij is in onze armen overleden. Niet alleen. Een kind heeft zijn ouders nodig, hoe moeilijk het ook is.
Vandaag sta ik stil bij het overlijden van mijn moeder. Een geweldige moeder en oma. Het is alleen minder dramatisch dan voorgaande jaren. Marnix voert de boventoon. Zoals het hoort. Ook al worden ze allebei gemist.
Het gevoel van dat moment laat zich het best omschrijven als hysterie. Paniek. Een gigantisch gevoel van gemis en leegte. Ik had een geweldige band met mijn moeder en haar overlijden heb ik niet zien aankomen.
Vanaf dat moment heb ik gezegd dat niets mij meer kon breken behalve als er iets met mijn kinderen zou gebeuren.
Vandaag is het zes jaar geleden. En inmiddels is mijn ergste nachtmerrie uitgekomen.
Het leven is er zeker niet leuker op geworden. Wat een bittere conclusie.
En toch, ik besta nog, iedere dag doe ik mijn best positief te blijven. Het kost moeite.
Toen ik mijn moeder verloor was dat vreselijk, maar voor mijzelf kon ik het wel in context plaatsen. Het is "normaal" dat kinderen hun ouders overleven. Het is abnormaal dat ouders hun kinderen overleven. Ik heb het alletwee ervaren. Mijn moeder plotseling en Marnix na een slepende ziekte. Voor mijn moeder was plotseling dat wat bij haar paste. Ik zou niet weten hoe ik afscheid had moeten nemen.
In geval van Marnix had ik een plotseling overlijden nog erger gevonden dan hoe het nu is gegaan. Hij is in onze armen overleden. Niet alleen. Een kind heeft zijn ouders nodig, hoe moeilijk het ook is.
Vandaag sta ik stil bij het overlijden van mijn moeder. Een geweldige moeder en oma. Het is alleen minder dramatisch dan voorgaande jaren. Marnix voert de boventoon. Zoals het hoort. Ook al worden ze allebei gemist.
Abonneren op:
Posts (Atom)