Een overwinning.
Marnix komt erg misselijk uit bed. Direct een zetpil tegen de misselijkheid en hem rustig wakker laten worden. Olav vindt dat moeilijk want als die wakker is draait hij gelijk op volle toeren. Maar hij laat zijn broertje met rust.
Na ongeveer 20 minuten begint er wat leven in Marnix te komen en gaapt en smakt hij minder. Na een half uur durf ik het aan om de medicatie tegen de misselijkheid via de sonde te geven. Ook dat verdraagt hij. Uiteindelijk 50 minuten na het wakker worden zegt Marnix zelf: "Klaar met misselijk zijn " en kan ik starten met de medicatie. Deze ochtend wordt er niet gebraakt! Inmiddels ben ik er toch naar toe overgegaan om een deel van de medicatie aan het einde van de ochtend te geven en de tweede keer voor ik 's avonds naar bed ga. Het is teveel om in één sessie te geven.
Marnix is vandaag slap en bleek. Duidelijk lage bloedwaardes. Hij slaapt veel en zit graag op de bank en kijkt zijn favoriete programma's. Dat mag dan ook.
Dat hij slap en bleek is is tot daaraan toe. Dinsdag bellen voor bloedonderzoek en eventueel een transfusie. Dat kost een krappe werkdag.
Waar ik acuut de zenuwen van krijg is dat hij aan het einde van de middag verhoging heeft. Bij temperatuurmetingen van 2 x 38.0 of hoger of 1 x 38.5 of hoger in één etmaal moet ik contact opnemen met het AMC. Deze waarden betekenen in aplasie een zeer gevaarlijke situatie waar direct opname op volgt met een antibiotica kuur die minimaal vijf dagen duurt. En natuurlijk ook opname in isolatie. Geen leuk vooruitzicht voor Marnix.
Op dat soort momenten in de thermometer onze grootse vijand. Gelukkig meet ik voor het naar bed gaan 37.3 graden. Even opgelucht ademhalen en hopen dat dit zich niet in de komende 24 uur weer herhaalt. We willen graag, voor zover mogelijk, thuisblijven. Zeker als er zo'n leuke dag als morgen op het programma staat.
maandag 30 april 2012
zaterdag 28 april 2012
Zaterdag 28 april 2012
De dag begint met een misselijke Marnix. In tegenstelling tot gisteren, toen hij het tapijt onder braakte, ben ik vandaag op tijd op het op te vangen. Alleen donderdag heeft hij niet gebraakt, voor de rest is het veel keren raak deze week. Dit blijft deze kuur wel een hekel punt. Na het braken knapt hij altijd wel vlot op. Hij is het dan echt kwijt. Jammer dat de medicijnen tegen misselijkheid ook uitgebraakt zijn, gelukkig hebben we ook zetpillen. Tijdens het overgeven heeft Marnix ook gelijk zijn luier volgemaakt. Het darmslijmvlies laat los en omdat er nog chemo restanten in zijn ontlasting zitten moet dit zo snel mogelijk verschoond worden. De chemo zorgt er namelijk voor dat de huid bijna direct loslaat. Dus alles maar in één keer en dan een half uurtje wachten voordat de antimisselijkheidsmedicatie via de sonde gegeven kan worden. Om wat voor reden dan ook zit de sonde verstopt en moet ik aardig moeite doen om die verstopping weg te krijgen. Anders moet de thuiszorg komen. Dan weer wachten en dan kan de standaardmedicatie gegeven worden. Het is een gepuzzel.
De buurvrouw is vandaag jarig en we gaan op de koffie. Het gaat prima met Marnix tot er teveel andere visite komt. Dan gaat hij bij mij op schoot zitten en doet zijn ogen dicht. Het valt me op dat hij een hele bolle buik heeft. Gelukkig ben ik niet de enige die dat ziet (helpt tegen mijn gevoel van overbezorgde moeder). Ik vraag me af wat het is.
Als Marnix op de bank zit en op een tablet naar zijn favoriete tekenfilm kijkt rolt hij ineens met zijn ogen. Komt dat nou van het kijken op een tablet? Zit er weer een epileptische aanval aan te komen? Vandaag is weer eens een dag met zorgen.
Als we weer naar huis gaan komt er leuke visite. Marnix fleurt op. Zijn dikke buik is minder na een aantal flinke winden en drie poepluiers. Gelukkig, geen vocht in zijn buik.
Als de visite weg is wil Marnix graag op de bank zitten met zijn dekentje en een tekenfilm. Dus doen we dat. Langzaam valt hij in slaap. Hij is erg bleek. Als hij weer wakker wordt is hij futloos. Hij hangt in de kussens van de bank en ziet grauw. Af en aan slaapt hij wat.
Hij leeft pas weer wat op als het etenstijd is. Voor die tijd heb ik hem alweer antimisselijkheidsmedicatie gegeven in de hoop dat hij zich niet zo misselijk voelt tijdens het eten koken. De opzet werkt. Hij zit de hele maaltijd aan tafel en eet een stukje worst en een klein bakje vla. Binnen is binnen.
Na het eten levert hij weer een luier af en waarschijnlijk heeft hij tijdens het slapen een natte wind gelaten want wat ik aantref ziet er pijnlijk uit. En dat beaamt Marnix met huilen tijdens de luierwissel. Dit hadden we graag voorkomen.
Het is niet alleen zorgen voor Marnix maar ook de zorgen om Marnix. Dat gaat 24 uur per dag door. Ben ik niet bezorgd om zijn ontlasting dan is het wel het braken of een te bolle buik of vreemd gedrag met zijn ogen of de hoeveelheid blauwe plekken of een verhoogde lichaamtemperatuur. Wellicht ziet het er voor buitenstaanders behoorlijk relaxed en redelijk normaal uit, voor mij als moeder voelt dat helemaal niet zo. Ik merk dat er wel eens een gat zit tussen mijn beleving en zorgen en hoe de buitenwereld dat ervaart. Ik vind dat geregeld moeilijk want ik wil ook niet alleen maar mijn zorgen ventileren. Ik wil ook gewoon Hera zijn. Door de tumor en de therapie gebeurt er zoveel met Marnix zijn lijf dat ik continue op mijn hoede ben. Continue aan het observeren. Afwijkend gedrag waarnemen en bedenken of ik er wat mee moet. Het vraagt veel van me. En ondertussen wil ik ook zo veel mogelijk uit de dag halen. Ook al gaat het naar omstandigheden vaak goed met Marnix in mijn hoofd gaat alles gewoon door.
De buurvrouw is vandaag jarig en we gaan op de koffie. Het gaat prima met Marnix tot er teveel andere visite komt. Dan gaat hij bij mij op schoot zitten en doet zijn ogen dicht. Het valt me op dat hij een hele bolle buik heeft. Gelukkig ben ik niet de enige die dat ziet (helpt tegen mijn gevoel van overbezorgde moeder). Ik vraag me af wat het is.
Als Marnix op de bank zit en op een tablet naar zijn favoriete tekenfilm kijkt rolt hij ineens met zijn ogen. Komt dat nou van het kijken op een tablet? Zit er weer een epileptische aanval aan te komen? Vandaag is weer eens een dag met zorgen.
Als we weer naar huis gaan komt er leuke visite. Marnix fleurt op. Zijn dikke buik is minder na een aantal flinke winden en drie poepluiers. Gelukkig, geen vocht in zijn buik.
Als de visite weg is wil Marnix graag op de bank zitten met zijn dekentje en een tekenfilm. Dus doen we dat. Langzaam valt hij in slaap. Hij is erg bleek. Als hij weer wakker wordt is hij futloos. Hij hangt in de kussens van de bank en ziet grauw. Af en aan slaapt hij wat.
Hij leeft pas weer wat op als het etenstijd is. Voor die tijd heb ik hem alweer antimisselijkheidsmedicatie gegeven in de hoop dat hij zich niet zo misselijk voelt tijdens het eten koken. De opzet werkt. Hij zit de hele maaltijd aan tafel en eet een stukje worst en een klein bakje vla. Binnen is binnen.
Na het eten levert hij weer een luier af en waarschijnlijk heeft hij tijdens het slapen een natte wind gelaten want wat ik aantref ziet er pijnlijk uit. En dat beaamt Marnix met huilen tijdens de luierwissel. Dit hadden we graag voorkomen.
Het is niet alleen zorgen voor Marnix maar ook de zorgen om Marnix. Dat gaat 24 uur per dag door. Ben ik niet bezorgd om zijn ontlasting dan is het wel het braken of een te bolle buik of vreemd gedrag met zijn ogen of de hoeveelheid blauwe plekken of een verhoogde lichaamtemperatuur. Wellicht ziet het er voor buitenstaanders behoorlijk relaxed en redelijk normaal uit, voor mij als moeder voelt dat helemaal niet zo. Ik merk dat er wel eens een gat zit tussen mijn beleving en zorgen en hoe de buitenwereld dat ervaart. Ik vind dat geregeld moeilijk want ik wil ook niet alleen maar mijn zorgen ventileren. Ik wil ook gewoon Hera zijn. Door de tumor en de therapie gebeurt er zoveel met Marnix zijn lijf dat ik continue op mijn hoede ben. Continue aan het observeren. Afwijkend gedrag waarnemen en bedenken of ik er wat mee moet. Het vraagt veel van me. En ondertussen wil ik ook zo veel mogelijk uit de dag halen. Ook al gaat het naar omstandigheden vaak goed met Marnix in mijn hoofd gaat alles gewoon door.
Vrijdag 27 april 2012
Vandaag hebben we een volle dag. Als eerste gaan we naar het ziekenhuis om bloed te laten prikken, aansluitend naar de stad een boodschap halen, dan zet Jur ons thuis af om door te rijden naar een afspraak. Na de lunch ga ik kleien met Olav, we zijn bijna klaar als de buurvrouw Olav en Marnix op komt halen om treinen te gaan kijken. Als Jur thuiskomt kan ik eigenlijk gelijk door naar de psycholoog, voor de eerste keer. Stelt mij in staat om even mijn hart te luchten en handvatten te krijgen hoe met bepaalde zaken om te gaan. Wat er het afgelopen half jaar allemaal is gebeurd is mij niet in de koude kleren gaan zitten en ik merk dat het niet zo gaat zoals ik zou willen.
Als ik daarvan terug kom is het officiële gedeelte van de dag voorbij en kan ik even bijkomen.
Een verpleegkundige belt de bloeduitslag door: Marnix is al in aplasie. Dat is erg snel. Maar ergens is het wel prettig, hopelijk vertoont hij een opgaande lijn als we naar Texel willen.
Voor het eten ga ik nog even met een vriendin mee naar Nijkerk. Geeft ook tijd om even bij te kletsen.
Na het eten gaan we met z'n vieren een film kijken. Olav zit al lekker in zijn pyama. Iets voor achten wordt het op het raam geklopt.
Daar staat een vriendin die zich heeft aangeboden om op te passen zodat Jur en ik even samen wat kunnen doen. Ik was het helemaal vergeten. De film is afgelopen en we brengen de jongens naar bed. Ze gaan er makkelijk in. Eigenlijk zoals iedere avond.
Jur en ik gaan wandelen. En natuurlijk praten, veel praten. Er gebeurd zoveel. Dan is het heerlijk dat we eens ongestoord kunnen bijpraten. Erg wenselijk.
Bij thuiskomst blijkt dat er her en der leuke, lieve verrassinkjes liggen. Bloempotjes met tulpjes, kaarjes, glitterhartjes, lekkere koekjes. Heel erg lief. de narigheid is bij ons een superlatief, maar het maakt wel dat lieve dingen ook dubbel zo hard binnenkomen.
Erg tevreden kunnen we naar bed.
Als ik daarvan terug kom is het officiële gedeelte van de dag voorbij en kan ik even bijkomen.
Een verpleegkundige belt de bloeduitslag door: Marnix is al in aplasie. Dat is erg snel. Maar ergens is het wel prettig, hopelijk vertoont hij een opgaande lijn als we naar Texel willen.
Voor het eten ga ik nog even met een vriendin mee naar Nijkerk. Geeft ook tijd om even bij te kletsen.
Na het eten gaan we met z'n vieren een film kijken. Olav zit al lekker in zijn pyama. Iets voor achten wordt het op het raam geklopt.
Daar staat een vriendin die zich heeft aangeboden om op te passen zodat Jur en ik even samen wat kunnen doen. Ik was het helemaal vergeten. De film is afgelopen en we brengen de jongens naar bed. Ze gaan er makkelijk in. Eigenlijk zoals iedere avond.
Jur en ik gaan wandelen. En natuurlijk praten, veel praten. Er gebeurd zoveel. Dan is het heerlijk dat we eens ongestoord kunnen bijpraten. Erg wenselijk.
Bij thuiskomst blijkt dat er her en der leuke, lieve verrassinkjes liggen. Bloempotjes met tulpjes, kaarjes, glitterhartjes, lekkere koekjes. Heel erg lief. de narigheid is bij ons een superlatief, maar het maakt wel dat lieve dingen ook dubbel zo hard binnenkomen.
Erg tevreden kunnen we naar bed.
Donderdag 26 april 2012
Dit zijn de fijnste blogberichten om te schrijven; we hebben vandaag gelukkig geen bijzonderheden.
Marnix is wat vermoeid en zijn darmslijmvlies laat los. Maar hij is vandaag niet misselijk en erg goed gemutst. Hij heeft geen zere plekken in zijn mond, zijn billen zijn heel, zijn haar zit nog vast en de medicijnen gaan goed.
We hebben dus even niks te klagen. We genieten.
Vandaag hoeven we niet meer naar Amsterdam. Marnix moet daar ook even aan wennen want hij zegt in de morgen dat hij zo met papa mee gaat naar het ziekenhuis.
Het is een fijne dag!
Marnix is wat vermoeid en zijn darmslijmvlies laat los. Maar hij is vandaag niet misselijk en erg goed gemutst. Hij heeft geen zere plekken in zijn mond, zijn billen zijn heel, zijn haar zit nog vast en de medicijnen gaan goed.
We hebben dus even niks te klagen. We genieten.
Vandaag hoeven we niet meer naar Amsterdam. Marnix moet daar ook even aan wennen want hij zegt in de morgen dat hij zo met papa mee gaat naar het ziekenhuis.
Het is een fijne dag!
donderdag 26 april 2012
Woensdag 25 april 2012
Vandaag voor de laatste keer deze kuur naar het AMC voor de chemo in de Omaya. Daarna hoeven we, hoop ik, alleen nog bloed te laten prikken in Amersfoort om te bepalen wat de waarden zijn en of Marnix dus in aplasie is. Wellicht deze kuur geen bloedtransfusie. Dat zou heel erg wenselijk zijn want we gaan een paar dagen naar Texel. Daar wonen vrienden van ons en die hebben ons gevraagd te komen. Dat willen we dolgraag. We bewaren goede herinneringen aan Texel en aan onze vrienden.
Natuurlijk is het wel spannend om voor het eerst sinds de diagnose weg van huis te gaan, anders dan naar het ziekenhuis. Maar we gaan gewoon!
Vandaag staat eigenlijk in het teken van de tweeling. Er wordt weer een echo gemaakt en ik verheug me er erg op weer even een blik in de buik te mogen werpen. Hoe zou het met ze gaan.
Vandaag heeft Marnix Jur harder nodig dan ik dus Jur gaat naar Amsterdam en mijn zus gaat met mij mee. Ze vindt het heel erg leuk en ik ook.
Met de tweeling gaat alles goed. Ze groeien naar behoren en zijn zo goed als even groot. Jippie. Inmiddels zijn bij mij de meeste klachten van de eerste drie maanden verdwenen en ik voel me een stuk beter. Tijd om te genieten en te nestelen. Er moet nog al het een en ander gebeuren in huis daar we niet zo royaal wonen. Daar gaan we de aankomende periode maar aan besteden.
Voor nu is alles dik in orde en dat is genoeg.
Natuurlijk is het wel spannend om voor het eerst sinds de diagnose weg van huis te gaan, anders dan naar het ziekenhuis. Maar we gaan gewoon!
Vandaag staat eigenlijk in het teken van de tweeling. Er wordt weer een echo gemaakt en ik verheug me er erg op weer even een blik in de buik te mogen werpen. Hoe zou het met ze gaan.
Vandaag heeft Marnix Jur harder nodig dan ik dus Jur gaat naar Amsterdam en mijn zus gaat met mij mee. Ze vindt het heel erg leuk en ik ook.
Met de tweeling gaat alles goed. Ze groeien naar behoren en zijn zo goed als even groot. Jippie. Inmiddels zijn bij mij de meeste klachten van de eerste drie maanden verdwenen en ik voel me een stuk beter. Tijd om te genieten en te nestelen. Er moet nog al het een en ander gebeuren in huis daar we niet zo royaal wonen. Daar gaan we de aankomende periode maar aan besteden.
Voor nu is alles dik in orde en dat is genoeg.
woensdag 25 april 2012
Dinsdag 24 april 2012
Tegen alle verwachtingen in slaapt Marnix al twee nachten als een roosje. Hij geeft duidelijk aan dat hij moe is en naar bed wil en als hij dan eenmaal in bed ligt is hij zo vertrokken. En blijft slapen. Vanwege de misselijkheid moet ik wel als hij slaapt nog medicijnen geven. Het is teveel om in het uurtje voor het slapengaan te doen.
Omdat Jur afspraken heeft ga ik vandaag met Marnix naar het AMC voor de chemoprik. Ik knijp hem best een beetje want hij schreeuwt eigenlijk altijd als ik erbij ben. We zullen zien.
Ondanks de heftige buien rijden we in recordtijd naar het AMC, er is zelfs parkeerplek vlakbij de hoofdingang.
Vandaag mogen we voor het eerst op de nieuwe afdeling. Het is mooi, erg mooi. Als ik Marnix de buggy uittil komt er een lucht vrij waar je neusvleugels van omkrullen. Gauw spullen voor verschoning geregeld, handschoenen aan, blijkt dat hij alleen een wind heeft gelaten. De lucht deed echt anders vermoeden.
We moeten even wachten voor we naar de behandelkamer mogen. Vandaag worden we geholpen door twee van mijn favorieten. Een seniorverpleegkundige en een "gewone" verpleegkundige. Het contrast tussen de nieuwe en de oude afdeling kan niet groter. Van Sovjet naar Club Med. En dan te bedenken dat we in oktober niet dachten deze opening mee te maken. Dan voel ik me best een beetje gelukkig.
Afgelopen zaterdag was ons jubileum. Een half jaar in de wereld van de kinderkanker.
Nog maar twee maanden en Marnix wordt drie. Weer een mijlpaal waarvan we niet dachten het te kunnen halen.
Wat is er veel gebeurd en wat zijn we ver gekomen.
En sinds een poosje weten we dat er misschien nog meer in het verschiet ligt. We hebben kennis gemaakt met emoties waarvan je het bestaan als buitenstaander niet kunt vermoeden. In situaties gezeten waarvan je eerder zou zeggen: als dat gebeurt, dan stort ik in.
Voor iedereen is het maar één keer 24 april 2012. De vergankelijkheid van het leven van een kind met kanker is echter niet tevergelijken met de vergankelijkheid van het leven van een gezond kind. Bij gezonde kinderen is er geen reden aan te nemen dat de volgende verjaardag niet gehaald wordt. Bij is ons is het de vraag, zeker na de epileptische aanval, hoe je je kind 's morgens in bed aantreft. Sinds die aanval ga ik slapen met angst. Want als hij een aanval krijgt is de kans reeël aanwezig dat hij stikt in zijn braaksel of hersenschade oploopt. Dat slaapt niet echt lekker. Elke morgen maakt mijn hart een sprongetje als ik hem hoor roepen: mama, ikke wakker! Uit bed!
Gelukkig roept hij dat tot nu toe elke morgen!
Omdat Jur afspraken heeft ga ik vandaag met Marnix naar het AMC voor de chemoprik. Ik knijp hem best een beetje want hij schreeuwt eigenlijk altijd als ik erbij ben. We zullen zien.
Ondanks de heftige buien rijden we in recordtijd naar het AMC, er is zelfs parkeerplek vlakbij de hoofdingang.
Vandaag mogen we voor het eerst op de nieuwe afdeling. Het is mooi, erg mooi. Als ik Marnix de buggy uittil komt er een lucht vrij waar je neusvleugels van omkrullen. Gauw spullen voor verschoning geregeld, handschoenen aan, blijkt dat hij alleen een wind heeft gelaten. De lucht deed echt anders vermoeden.
We moeten even wachten voor we naar de behandelkamer mogen. Vandaag worden we geholpen door twee van mijn favorieten. Een seniorverpleegkundige en een "gewone" verpleegkundige. Het contrast tussen de nieuwe en de oude afdeling kan niet groter. Van Sovjet naar Club Med. En dan te bedenken dat we in oktober niet dachten deze opening mee te maken. Dan voel ik me best een beetje gelukkig.
Afgelopen zaterdag was ons jubileum. Een half jaar in de wereld van de kinderkanker.
Nog maar twee maanden en Marnix wordt drie. Weer een mijlpaal waarvan we niet dachten het te kunnen halen.
Wat is er veel gebeurd en wat zijn we ver gekomen.
En sinds een poosje weten we dat er misschien nog meer in het verschiet ligt. We hebben kennis gemaakt met emoties waarvan je het bestaan als buitenstaander niet kunt vermoeden. In situaties gezeten waarvan je eerder zou zeggen: als dat gebeurt, dan stort ik in.
Voor iedereen is het maar één keer 24 april 2012. De vergankelijkheid van het leven van een kind met kanker is echter niet tevergelijken met de vergankelijkheid van het leven van een gezond kind. Bij gezonde kinderen is er geen reden aan te nemen dat de volgende verjaardag niet gehaald wordt. Bij is ons is het de vraag, zeker na de epileptische aanval, hoe je je kind 's morgens in bed aantreft. Sinds die aanval ga ik slapen met angst. Want als hij een aanval krijgt is de kans reeël aanwezig dat hij stikt in zijn braaksel of hersenschade oploopt. Dat slaapt niet echt lekker. Elke morgen maakt mijn hart een sprongetje als ik hem hoor roepen: mama, ikke wakker! Uit bed!
Gelukkig roept hij dat tot nu toe elke morgen!
maandag 23 april 2012
Maandag 23 april 2012
Gisteravond komen we erachter dat de afspraken voor de chemogiften in de Omaya voor de aankomende drie dagen niet vermeld staan op de lijst met ontslagafspraken. Dus ik bel vanmorgen met de balie van de afdeling waar een administratief medewerkster vertel dat we volgens haar gegevens 27 april moeten bloedprikken. Ja, dat weet ik, dat staat op de lijst. Maar Marnix moet nog chemo in de Omaya krijgen, vandaag, morgen en overmorgen. Oh, zegt ze, komt hij dan voor het aanprikken van de portacath? Nee, hij wordt in het reservoir in zijn hoofd geprikt om de chemo te gegeven. Krijg ik als antwoord: oh, ja, dat moet ik even overleggen met... iemand. Kan ik u zo terugbellen? Ja hoor, ik denk wel dat jij dat kunt. Ik zou er sarcastisch van worden.
Als we terug worden gebeld blijkt dat er inderdaad nog 3 dagen geprikt moet worden en dat Marnix om elf uur die morgen verwacht wordt. Fijn, ook weer opgelost.
Als Jur en Marnix terugkomen is Marnix duf en hangerig. Hij loopt een beetje doelloos rond en begint helaas te braken. Bij geen maaginhoud wordt dat al gauw wat maagsap en gal en als dat op is blijft hij nog een poosje op schoot zitten kokhalzen. Het zweet is hem alweer uitgebroken. Als hij het dan eenmaal kwijt is leeft hij op en babbelt ons weer de oren van het hoofd. Van triest vogeltje naar actieve peuter in een maagomdraai. Het is een fragiel evenwicht en een dun lijntje waarover we balanceren.
Ik realiseer me op deze momenten dat Magere Hein nog steeds staat te loeren om één van mijn kinderen mee te nemen, maar hij heeft de afgelopen maanden een flink aantal passen terug moeten doen.
We zijn er nog lang niet en ook al zijn de vooruitzichten positiever, de zekerheid dat we er gaan komen krijgen we niet.
Onzekerheid in kwadraat.
Als we terug worden gebeld blijkt dat er inderdaad nog 3 dagen geprikt moet worden en dat Marnix om elf uur die morgen verwacht wordt. Fijn, ook weer opgelost.
Als Jur en Marnix terugkomen is Marnix duf en hangerig. Hij loopt een beetje doelloos rond en begint helaas te braken. Bij geen maaginhoud wordt dat al gauw wat maagsap en gal en als dat op is blijft hij nog een poosje op schoot zitten kokhalzen. Het zweet is hem alweer uitgebroken. Als hij het dan eenmaal kwijt is leeft hij op en babbelt ons weer de oren van het hoofd. Van triest vogeltje naar actieve peuter in een maagomdraai. Het is een fragiel evenwicht en een dun lijntje waarover we balanceren.
Ik realiseer me op deze momenten dat Magere Hein nog steeds staat te loeren om één van mijn kinderen mee te nemen, maar hij heeft de afgelopen maanden een flink aantal passen terug moeten doen.
We zijn er nog lang niet en ook al zijn de vooruitzichten positiever, de zekerheid dat we er gaan komen krijgen we niet.
Onzekerheid in kwadraat.
Abonneren op:
Posts (Atom)